วงเดือนเปลี่ยนจากจันทร์นูนข้างกลับไปเป็นจันทร์เสี้ยวข้างขึ้น
นอกเมืองใน ทั่วทั้งดินแดนเต็มไปด้วยซากกระดูก สัตว์และพืชล้มตายหมดสิ้น ภายใต้เงามืดของหินผา ผู้คนที่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกนอนหายใจแผ่วเบาบนพื้น ตัวผอมจนเห็นกระดูกแต่ท้องกลับป่องผิดปกติ
เขาจ้องมองไปทางเมืองในด้วยความไม่ยอมจำนน คิดว่าคนในเมืองในคงตายหมดแล้วเช่นกัน ไม่มีใครรอด ไม่มีใครหนีความตายพ้น
การย้ายไปดาวอื่นเมื่อตอนแรกนั้น เป็นแค่คำโกหก
ภายใต้ความตายอันเนื่องมาจากความหิวโหย ไม่มีใครรอดพ้น
แต่วันหนึ่ง เมืองในก็มีเสียงดังอึกทึกครึกโครม นั่นคือเสียงเครื่องยนต์ของยานบินกำลังสตาร์ท
ดาวที่แห้งเหือดถึงจุดจบ เมืองในปล่อยยานบินอันหรูหราหลายร้อยลำขึ้นฟ้า ข้างในมีเครื่องเพชรทองคำ แจกันโบราณ แก้วน้ำสุดหรูวางขนมหวานประณีต ตรงกลางจานกระเบื้องสีขาวมีสเต็กชิ้นหนึ่งถูกหั่นไว้
ซอสถูกวาดเป็นลวดลายที่ขอบจาน ชายในชุดสูทขอบปักดิ้นทองใช้ส้อมจิ้มสเต็ก กัดหนึ่งคำแล้วลุกขึ้นเดินจากไป อาหารที่ถูกกัดแล้วทิ้งไว้บนโต๊ะไม่มีใครสนใจ
ใกล้หน้าต่าง สุนัขตัวน้อยบนพรมนุ่มมองลงไปข้างล่างผ่านกระจก ดวงตาที่ไร้เดียงสาจ้องมองความแห้งแล้งเบื้องล่าง
นั่นคือสถานที่ที่ถูกทอดทิ้ง ผู้คนที่ถูกทอดทิ้ง
ชายผู้ตายเป็นคนสุดท้ายบนดาว เบิกตากว้างมองยานบินที่บินหนีไปไกล งดงาม สะอาด ปราศจากฝุ่นผง เขารู้ดีว่าข้างในมีอาหารนับไม่ถ้วนอย่างแน่นอน