ทั้งหกคนสบตากัน ส่งสัญญาณถามว่า จะทำยังไง? จะหนีไหม?
เย่ปู้หวี่พยักหน้า
"หนี!"
นางอุ้มเสี่ยววานพุ่งไปข้างหน้า ทะลุเข้าไปในเยื่อบางใสคล้ายภาพลวงตานั้น พร้อมกับตะโกน
"ขอโทษท่านเลขาธิการด้วย รอพวกเรากลับมาก่อนแล้วค่อยอธิบาย!"
คนอื่นๆ รีบตามไป โข่วอิ้งเซถลาก้าวหนึ่ง แล้วยิ้มแห้งๆ มองทุกคน
"รู้มากเกินไปในคราวเดียวจะระเบิดเอาได้ พวกเราก็เพื่อสุขภาพสมองของพวกคุณแหละ แล้วเจอกันใหม่ทุกคน"
จากนั้นก็มุ่งหน้าเข้าสู่อีกมิติหนึ่ง
"เดี๋ยว..."
ยังพูดไม่ทันจบ ทั้งหกคนก็วิ่งหนีเร็วราวหนู ต่างรีบสาวเท้าเข้าไปในอีกมิติหนึ่ง
กระบี่ยักษ์หายไป พื้นที่อันเงียบสงัดเหลือเพียงแผงกั้นพลังงานที่บิดเบี้ยว ยืนตระหง่านราวกับกระจกน้ำ
จ้าวเจ๋อถอนหายใจ: "เราต้องเฝ้าทางเข้านี่ไว้ให้ดี กันเด็กที่ออกไปไกลๆ จะหาทางกลับบ้านไม่เจอ"
กงเจียหยงมองไปที่เว่ยฉางหมิง แล้วพยักหน้าเบาๆ
เมื่อผู้นำทางออกปฏิบัติการแล้ว โลกปัจจุบันก็ควรเริ่มแผนการของตัวเองได้แล้ว
เว่ยฉางหมิงหันกลับมาอย่างเคร่งขรึม: "ทุกท่าน ถึงเวลาเริ่มแผนชำระล้างแล้ว เขตสามจะกลายเป็นอดีต ต่อจากนี้จะมีเพียงเขตหวงห้ามหลังประตูนั้น ก่อนที่ผู้นำทางจะกลับมา เราจะสร้างโลกปัจจุบันให้เป็นเหมือนป้อมปราการ"
ม่ออี้กอดอก มองไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยความลึกลับนั้น
"เห็นหายนะพวกนั้นกระจายตัวมานานแล้ว อยากขยายอาณาเขต รุกแนวหน้า สร้างบ้านของเราไว้ตรงนี้ พอพวกเขากลับมาคงตกใจไม่น้อย"