ดาบยาวฟันผ่านพร้อมแสงสายฟ้ากระพริบวาบ
พลังวิญญาณปะทะกับแสงสายฟ้าบริสุทธิ์ คมดาบฟันทำลายสายฟ้า พุ่งตรงเข้าหาใบหน้า ทิ้งเรื่องเส้นทางสายใหม่แห่งวิญญาณไว้ก่อน โหลวกวานซานเองก็มีฝีมือที่รับมือได้ยากมาก
จูเลี่ยถูกแรงดันของดาบยาวบีบให้ถอยร่น สัมผัสคมดาบที่เฉียดข้างใบหน้า พลางนึกถึงวิชาที่แม่น้ำลืมเลือนกรอกใส่ให้
แสงสายฟ้ารวมตัวแล้วสลายไป พยายามทำบางอย่างอย่างไม่ลดละ
โหลวกวานซานที่เห็นเช่นนั้นไม่ได้หยุด กลับเพิ่มพลังเข้าโจมตีอีกครั้ง
คมดาบชี้ไปที่จูเลี่ย
“แก่นแท้ของสิ่งสร้างจากวิญญาณคือการรู้แจ้ง! มาเถอะ เอาความรู้แจ้งของแกออกมาสู้กับฉันให้สะใจ!”
เย่ปู้หวี่อ้าปาก “หา?”
แก่นแท้ของสิ่งสร้างจากวิญญาณ ไม่ควรเป็นการรู้จักตนเอง ใช้วิญญาณเป็นรากฐาน สร้างอาวุธที่เหมาะกับตัวเองหรือ?
จูเลี่ยถูกโหลวกวานซานไล่ตีจนปุด ๆ แต่แววตากลับยิ่งเป็นประกาย “ความรู้แจ้งที่ใช้วิญญาณตัวเองเป็นเดิมพันงั้นเหรอ ฉันก็มีเหมือนกัน!”
โหลวกวานซานไม่ใช้วิชาวิญญาณหิน งั้นเขาก็ต้องมีความรู้แจ้ง ไม่ใช้วิชาทำลายสายฟ้า แต่ใช้วิญญาณสร้างสายฟ้าขึ้นมา สร้างอาวุธของตัวเอง!
จูเลี่ยกัดฟันเข้าปะทะดาบยาวของโหลวกวานซาน คมดาบอันเฉียบคมบาดหน้าเจ็บแปลบ ในที่สุดชั่วขณะที่คมดาบฟันลง ประกายไฟฟ้าก็ผงาดขึ้นจากปลายนิ้ว
สายฟ้าคำรามพุ่งชนโหลวกวานซาน ระเบิดเสื้อด้านบนแตกกระจาย เผยให้เห็นร่างกายที่แข็งแกร่ง ทุกครั้งที่ฟันดาบจะเห็นกล้ามเนื้อกระเพื่อมขึ้นลง
“แบบนี้แหละ เอามาอีก!”