ทุกคนจ้องมอง[ผู้ไร้ที่หวนคืน]ที่เดินลึกเข้าไปในเขตชายแดนด้วยสายตาชาแข็ง สมองราวกับถูกฝูงสัตว์เทพเหยียบย่ำจนแหลกเหลว
ซุนเฉิงงงไปหมด สมองเริ่มตีกันเป็นปม เคยเห็นฉากใหญ่มาสารพัด แต่ฉากนี้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
สร้างหายนะขึ้นมา นี่มันสิ่งที่มนุษย์จะทำได้งั้นเหรอ?
เขายื่นมือไปคว้าคอเสื้อเฉินเจ๋อไว้ สายตาเต็มไปด้วยความเลื่อนลอยที่เห็นได้ชัด
"พวกแกไม่ได้กำลังคิดปฏิรูปแม่น้ำลืมเลือนอยู่หรือไง? ยังไง การปฏิรูปแม่น้ำลืมเลือนมีกลไกพิเศษที่สร้างหายนะได้ด้วยงั้นเหรอ?"
เฉินเจ๋อผลักหน้ากลมๆ ที่ยื่นเข้ามาใกล้ให้ออกไป แล้วจัดเสื้อคอของตัวเองอย่างรังเกียจ
"สมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง การปฏิรูปแม่น้ำลืมเลือนจะไปมีกลไกพิเศษอะไร ส่วนเรื่อง[ผู้ไร้ที่หวนคืน]... ก็ไม่รู้ว่าเป็นยังไงจริงๆ
ฉันบอกได้แค่ว่า ในข้อเสนอที่ได้รับการอนุมัติแล้ว ไม่มีการกล่าวถึงข้อมูลเรื่องการสร้างหายนะเลย"
พูดถึงตรงนี้ เฉินเจ๋อก็ส่งเสียงซิกขึ้นมาทันที คิ้วขมวดมุ่น
"นึกอะไรออกแล้วเหรอ?" ซุนเฉิงถาม
เฉินเจ๋อกลืนน้ำลายลงคอ พูดอย่างไม่แน่ใจนัก: "มีข้อเสนอหนึ่งที่ไม่ถูกนำมาใช้ เนื้อหาคือ... ในยามที่โลกปัจจุบันกำลังจะล่มสลาย ให้แม่น้ำลืมเลือนเดินบนเส้นทางภัยพิบัติจากมนุษย์ แล้วระเบิดกับเหวลึกที่เขตชายแดน
เมื่อกี้แม่น้ำลืมเลือนโยนของบางอย่างให้คลื่นวิญญาณ พูดว่า 'ใช้วิธีการของเรา' คิดว่าน่าจะเป็นอันนี้แหละ"
ซุนเฉิงมุมปากกระตุก: "นี่มันทางตันชัดๆ ต้องบ้าขนาดไหนถึงจะคิดข้อเสนอแบบนี้ออกมาได้"