เย่ปู้หวี่เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง
"ไม่คิดเลยว่า วินาทีสุดท้าย พวกเขาจะโยนเราออกมา"
เจ้าปลาวาฬน้อยหันไปตบไหล่เธอ: "นั่นคือทางเลือกของพวกเขา และคือการไถ่บาปของพวกเขาเอง ในตอนที่ซากศพมาถึง พวกเขาไม่คิดจะหนีเลย การตายไปพร้อมกัน คือทางเลือกเดียวที่พวกเขาเต็มใจทำ"
ผ่านการฆ่าฟันมาหลายศตวรรษ คนพวกนี้ไม่รู้ว่าตายไปกี่ครั้งแล้ว คิดว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอซากศพอีก คงไม่สามารถหลุดพ้นจากนรกนี้ได้
แต่ในเหตุการณ์ไม่คาดฝันครั้งหนึ่ง พวกเขาก็สมหวัง
กลับมาอยู่ข้างๆ เซียวหวานแล้ว เห็นทั้งหกคนเงียบงัน เจ้าปลาวาฬน้อยก็ถอนหายใจ
"มือพวกเขาเปื้อนเลือดไม่น้อย ถูกคนอื่นฆ่ามาไม่รู้กี่ครั้ง ตัวเองก็ฆ่าคนไปไม่รู้เท่าไหร่ การได้หลับใหลลงแบบนี้ ก็นับว่าโชคดีแล้ว อย่าคิดมากเลย"
โหลวกวานซานไหล่กระตุก หันหน้าไป สีหน้าเศร้าเสียดาย
"บัญชีจำกัดเวลา หมดแล้ว"
หว่านหลานเช็ดหน้า: "เล่นจนหนำใจแล้ว แต่... บัญชีก็เล่นจนหายไปด้วย จะบอกว่าไม่เสียดายก็คงไม่จริง ถึงแม้จะไม่มีพลังเวลามาเสริม หุ่นยักษ์ในสวนสนุกที่ต้องยกเลิกไปก็ยังน่าเสียดายมาก"
เจ้าปลาวาฬน้อยหน้านิ่ง คิดว่าพวกเขากำลังเศร้าโศกเสียใจ ที่ไหนได้...
พวกเธอแค่เสียดายบัญชีจำกัดเวลากันใช่ไหม?
ทั้งหกคนเหมือนได้ยินคำบ่นในใจของเจ้าปลาวาฬน้อย พร้อมกันเอียงหัว
เอาน่า ตอนแรกพวกมันคิดจะฆ่าพวกเรานะ ไม่ได้รุมกระทืบพวกมันด้วยก็บุญแล้ว
จะไปเสียดายคนที่อยากฆ่าตัวเองทำไม ใครจะไปสงสารพวกหกขั้นที่น่าสงสารพวกนั้น