สายลมเป็นเข็ม ใยไหมเป็นเส้นด้าย ทอเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ราวกับงานปัก รอยเย็บถี่ละเอียดแผ่ปกคลุมร่างกายที่แตกสลาย ใยไหมที่พันกันเปล่งประกายแสงไหลวูบวาบ
ในที่สุด ด้วยความพยายามของทุกคน ท่ามกลางใยไหมที่หนาแน่น วิญญาณสองดวงที่เลือนรางยืนเผชิญหน้ากัน มือประสานกัน หน้าผากแตะกัน กอดแกนกลางดวงเดียวกันไว้
ใยไหมที่พันกันราวกับชะตากรรมที่แยกไม่ออก เชื่อมโยงทั้งสองเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น
จากนี้ไป เป็นหนึ่งเดียวกัน มีชีวิตและความตายร่วมกัน
ร่างที่เก่าแก่ค่อยๆ สูญเสียชีวิตชีวา ร่างที่แข็งทื่อของเฮ่อชวนแตกสลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งนับไม่ถ้วน ปลิวว่อนหายไป
ร่างของมั่วเยว่และเวินหลิงสลายเหมือนกระดาษที่ไหม้เกรียม เถ้าถ่านที่แหลกสลายกลายเป็นควันจางๆ
ร่างที่บดบังสายตาหายไป ทุกคนมองไปที่ปาฏิหาริย์ที่ถูกทอขึ้นกลางอากาศ วิญญาณบริสุทธิ์สองดวงโอบกอดแกนกลางที่ใสสะอาดราวกับคริสตัล
ทั้งที่พลังคือมลพิษ แต่แกนกลางกลับบริสุทธิ์ยิ่งนัก
"สำเร็จจริงๆ ด้วย" เฮ่อชวนหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ "ฉันเพิ่งเคยเห็นวิญญาณของจ้าวหายนะครั้งแรก ไม่เห็นต่างจากคนธรรมดาเลยนี่นา"
หายนะที่เกิดจากมนุษย์...
เฮ่อชวนพ่นควันออกมาอย่างครุ่นคิด "โอกาสที่วิญญาณเหล่านี้ถือกำเนิด มาจากความชั่วร้ายของมนุษย์ หรือความไม่ยอมของมนุษย์กันแน่ มลพิษถือกำเนิดขึ้นเพราะพวกสัตว์เดรัจฉานเหล่านั้น หรือเพราะ...วิญญาณที่ไม่ยอมและโกรธแค้นเหล่านั้น"
เขาส่ายหน้า ปฏิเสธคำพูดของตัวเอง
"สิ่งที่หล่อหลอมวิญญาณแบบนี้ขึ้นมาได้ ไม่มีทางเป็นสิ่งสกปรกเหล่านั้น ดังนั้น พื้นฐานของมันต้องเป็นความไม่ยอมและความโกรธแค้นของมนุษย์ เราอาจต้องทบทวนภัยพิบัติจากมนุษย์กันใหม่"