หว่านหลานขยิบตากลับหลัง "โห งั้นก็ถือเป็นศึกใหญ่แห่งศตวรรษสินะ ไม่แน่เดี๋ยวฉันกับเธอก็จะถูกป้ายสีติดหัว แล้วถูกจับมาด่าเอา?"
ซูอูเว่ยยักไหล่ "ชัดเจนอยู่แล้วว่าใช่
การโต้เถียงแบบป้ายสีแบบนี้ มันไม่ใช่การถกเถียงของคนมีสติปัญญา แต่เป็นการด่าเพื่อชนะ
แกนกลางมีแค่จุดเดียว เสียงต้องกดทับฝ่ายตรงข้าม แค่นั้นก็พิสูจน์ได้ว่าตัวเองถูก เพียงแค่ป้ายสีให้อีกฝ่าย ก็จะด่าได้อย่างราบคาบ แต่แบบนี้มันผิดปกติใช่ไหมล่ะ
พอคลื่นลมช่วงนี้สงบลง คนพวกพ่อค้าขายของคนนั้น ก็จะสวมเสื้อผ้าป้ายสีอื่นเองโดยไม่ต้องใครชวน อาศัยธงความชอบธรรมที่ดูเหมือนจริง ก่อสงครามใหม่ขึ้นอีกรอบ"
หว่านหลานแปลกใจนิดหน่อย นาน ๆ ทีจะได้เห็นซูอูเว่ยแบบนี้
อ่อนไหว แถมยังมีกลิ่น... เศร้าเล็ก ๆ
"เธอก็รู้เรื่องเยอะนี่"
ซูอูเว่ยกะพริบตาปริบ ๆ แล้วเผลอยิ้มขึ้นมา กวาดความรู้สึกที่พลอยเกิดขึ้นมาเมื่อครู่ทิ้งไป
"ก็ในเมื่อใต้ดวงอาทิตย์ไม่มีอะไรใหม่ ฉันก็รู้เรื่องเยอะอยู่แล้ว"
หว่านหลานถามอย่างสงสัย "แล้วเธอว่าปมนี้ควรแก้อย่างไร?"
ซูอูเว่ยยกมุมปาก หัวเราะครืนออกมาสองสามเสียง
"แก้อย่างไร? คนที่ประสบมาเยอะย่อมเกิดคำถาม คนที่โดนคำพูดโง่เขลากระตุ้นจนปวดสมองย่อมคิดตาม
และคนแบบนี้ไม่ใช่น้อยเลยนะ จำเป็นต้องรู้ไว้ว่า คำพูดสุดโต่งส่วนใหญ่ล้วนแบกอารมณ์มาด้วย พออารมณ์เหมือนไฟลุกนั้นดับลง พวกเขาจะเริ่มจำลองเหตุการณ์ในหัว
การจำลองเหตุการณ์แบบนี้ฟังดูไร้สาระ บางทีก็อาจเดินตันเข้ามุมอับ แต่ก็เพียงพอที่จะเป็นแรงช่วยทุบห่วงโซ่ที่กักขังความคิด