คลื่นข้าวสีทองสะบัดไหวตามสายลม เมล็ดพืชอวบอ้วนรับลมในทุ่ง ผักเขียวขจีเต็มพื้นที่ ผลไม้สีแดงสดห้อยอยู่ตามกิ่งก้าน ดูจากภาพแล้วน่าจะเป็นทิวทัศน์แห่งความอุดมสมบูรณ์
จากนั้น เครื่องจักรขนาดใหญ่ก็ขับเข้ามา กลไกหมุนวนเก็บเกี่ยวเมล็ดพืชที่อวบอ้วน คัดเลือกผลไม้ที่กลมสวยงาม และขนย้ายผักที่เก็บแล้วไปคัดแยก
ใบผักที่หน้าตาไม่ดี ผลไม้ที่ไม่สมบูรณ์แบบถูกทิ้งลงบนพื้น ดึงดูดมดจำนวนหนึ่งเข้ามาแทะกินจนหมดสิ้น
เย่ปู้หวี่ไม่เข้าใจว่าภาพนี้หมายถึงอะไร
เธอกดเปิดเมล็ดถัดไป
ในห้องโถงที่หรูหราสะอาดสะอ้าน บนจานสีขาวสะอาดมีซอสทาไว้ วางอาหารชิ้นเท่านิ้วโป้ง ห้องครัวใช้เครื่องมือประณีตโชว์เทคนิคการชำแหละอาหารของตน
นำผลไม้มาบด คั้นน้ำ แล้วปั้นเป็นรูปผลไม้ วางบนจานใหญ่ ใช้ช้อนวาดลวดลายที่ดูเรียบง่าย ส่งจานออกไป ข้างๆ คือกองวัตถุดิบที่ถูกทิ้งเป็นขยะ
ผลไม้หนึ่งลูก ใช้กินแค่เนื้อเท่านิ้วโป้ง ที่เหลือคือขยะ
เย่ปู้หวี่รู้สึกเหมือนได้ดูวิดีโอคลิปหนึ่ง
“อาหารโมเลกุลอะไรกันนี่”
ผลไม้หนึ่งลูกปอกเปลือก เนื้อเท่านิ้วโป้งราคาแปดแปดสิบ สุดยอดจริงๆ
เย่ปู้หวี่รู้สึกสนใจ จึงกดดูเมล็ดที่ต่อแถวอยู่ด้านหลัง รู้สึกเหมือนกับว่า[ผู้กลืนกินรวงข้าว]กำลังเปิดวิดีโอสั้นให้เธอดู
เริ่มจากวิดีโอเกษตรกรรม แล้วก็วิดีโออาหารโมเลกุล ต่อไปจะเป็นอะไรอีก
ภาพเปลี่ยนไป บนดาวเคราะห์ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติอันบริสุทธิ์หล่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิตมากมาย ผู้คนที่นี่ถึงแม้จะไม่มีเทคโนโลยีขั้นสูง แต่ก็ถือว่ากินอิ่มอยู่สบาย