เย่ปู้หวี่หลับตาลง มาตอนแรกก็ปกติดี แต่ตอนนี้กลับไปไม่ได้แล้ว
“คลื่นหายนะระดับสูง สูงแค่ไหนกัน?” นางถาม
“ผู้ประทานพรหลายร้อย นักบวชชั้นสูงหลายสิบ จ้าวเจ็ดแปดตัว ราชาหายนะก็มีสองสามตัว นอกเสียจากจ้าวภัย ครบทุกอย่างแล้ว”
มุมปากของยาคสั่น อยากร้องไห้ ทำไมคนที่ถ่อมตัวถ่อมตน ถ่อมตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นแค่นักเรียนดีที่ชอบฝันกลางวัน ต้องมาเจอหายนะล้างผลาญแบบนี้
ด่านสูงๆ แบบนี้มันสูงเกินไป ฉันกลัวความสูง
ทั้งหกคนของทีมฉุดฟ้าพังทลายถึงกับตาดำมืด พวกเด็กๆ สถานการณ์นี้แย่มากแล้ว
ถ้าเป็นแค่ระดับเจ้านายก็พอรับมือได้ หน่วยวิหคชาด ยี่สิบแปดดาวมาสักสองสามคน บวกกับสี่ขาใหญ่ ก็พาพวกเขาผ่านเขียวตลอดรอดฝั่ง วิ่งกลับโลกปัจจุบันได้สบาย
แต่ตอนนี้ไม่ใช่แค่มีจ้าว ยังมีราชาอีกหลายตัว แบบนี้ไม่ไหวแล้ว มดเยอะกัดช้างตาย ยิ่งกว่าคลื่นหายนะที่ดุดันเหล่านั้น พวกเขาระดับสี่ต่างหากที่เป็นมด
“เราไปแหย่รังหายนะเข้ารึไง? ก็ไม่ได้ไประเบิดรังพวกมัน ถือเป็นศัตรูที่ฆ่าพ่อก็ไม่ถึงขนาดนี้นี่” หว่านหลานไม่เข้าใจ
“คนที่ไปขุดรังพวกมันไม่ใช่เรา ถ้าอย่างนั้นไปหาพวกผู้ไร้ที่หวนคืนสิ รวมพลกองทัพใหญ่มารังแกพวกเราเป็นความสามารถอะไร รอฉันแข็งแกร่งขึ้นก่อนเถอะ จะบดขยี้พวกมันให้แหลกเป็นผุยผง”
ซูอูเว่ยตั้งคำถาม “ฉันสงสัย ใครบอกพวกมันว่าเราอยู่ที่นี่”
เสียงกัมปนาท ไม่มีทางเปิดเผยเรื่องแบบนี้ได้ เพราะหายนะด้วยกันไม่ได้อยู่อย่างสันติ ถ้าหายนะตัวอื่นโผล่มาฉกฉวย ผลาญทั้งทรัพย์สินทั้งหายนะ คุ้มเสียยิ่งกว่าโง่