โดยเฉพาะผู้ที่มีพลังทำนายล่วงหน้า เมื่อเห็นผลทำนายของตนกลายเป็นจริง ย่อมเกิดความรู้สึกเหนื่อยล้าและสิ้นหวังราวกับถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ดังนั้น เมื่อเห็นมีคนทำลายคำทำนายของพวกเขา ก็เปรียบเสมือนระหว่างทางไปทำงานที่มืดมนน่าเบื่อ จู่ ๆ ก็เกิดพายุโหมกระหน่ำ แม้จะทำให้การออกจากบ้านไร้ประโยชน์ แต่ก็ได้เวลาพักผ่อนที่ไม่ได้มานาน
เมื่อได้ยินเย่ปู้หวื่ออาสาขอให้ทำนาย ทั้งหน่วยไป๋เจ๋อสืก็ทุ่มเทสุดกำลัง และเมื่อเห็นผลลัพธ์ที่เลวร้ายนี้ ก็ทั้งกังวลใจ แต่ก็แอบหวังลึก ๆ ว่าคำทำนายนี้จะถูกทำลายอีกครั้งในชั่วพริบตา
ดังนั้น...
"สู้ ๆ นะ ฉุดฟ้าพังทลาย มีผู้คนนับไม่ถ้วนที่เฝ้าคอยและเป็นห่วงพวกเธอ"
ภายในหอสังเกตการณ์วันสิ้นโลก จอยักษ์ที่ใช้ควบคุมการปฏิบัติงานมีหน้าจอแยกผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
"เขตควบคุมตรวจพบที่อยู่ของเย่ปู้หวื่อ ขณะนี้เป็นปกติ"
ซุนซีจ้องมองหน้าจอแน่นิ่ง: "จับตาดูการเคลื่อนไหวของนางให้ดี หาให้พบว่าเจ้าตัวกินรวงอยู่ที่ไหน"
สามนาทีต่อมา เสียงที่แฝงความฉงนเล็กน้อยก็ดังขึ้น
"เขตควบคุมตรวจพบ... เย่ปู้หวื่อขี่สัตว์หายนะตัวหนึ่งเข้าไปในเขตสงคราม"
ขี่สัตว์หายนะ...
ใบหน้าเคร่งขรึมของซุนซีฉายแววจนพูดไม่ออก นี่มันการกระทำแบบไหนกันแน่!
หายนะก็เอามาขี่ได้ ไม่กลัวหนามทิ่มก้นบ้างหรือไง
"เฝ้าดูต่อไป..."
ห้านาทีต่อมา
"เขตสงครามตรวจพบว่าเย่ปู้หวื่อเปลี่ยนพาหนะแล้ว กำลังติดตามต่อไป"
ซุนซีขยี้ขมวดคิ้ว ยิ้มทั้งน้ำตาและส่ายหน้า