นึกถึงภาพนั้นทีไร เย่ปู้หวี่ก็อดขำไม่ได้
เธอกัดริมฝีปากกลั้นยิ้มไว้ ภายใต้สายตาที่เริ่มไม่เป็นมิตรของเจ้าปลาวาฬน้อย
"ใจเย็นๆ ก่อนสิ เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้ ฉันไม่รู้ เรื่องที่พวกเธอพูดฉันจำอะไรไม่ได้เลย ไม่ว่าฉันในอดีตหรืออนาคตจะทำอะไร ฉันในตอนนี้บริสุทธิ์นะ"
เจ้าปลาวาฬน้อยฟาดครีบใส่เธอทันที: "ไร้สาระ! หาข้ออ้างให้ตัวเองเก่งเหมือนกันนะ"
จะอดีตจะอนาคตยังไง ตัวเองตอนนี้บริสุทธิ์ โยนความผิดเก่งจริงๆ
มันวนรอบตัวเย่ปู้หวี่มองหลายรอบ: "เธอยอมรับเร็วดีนี่ ไม่รู้สึกหวาดเสียวบ้างเหรอ ไม่รู้สึกเหมือนมีโชคชะตาบีบคอเธออยู่บ้างเหรอ?"
เจ้าปลาวาฬน้อยบีบคอตัวเอง ทำหน้าทรมาน
เย่ปู้หวี่กลอกตา ส่ายหัวอย่างเสียดายกับการแสดงของเจ้าปลาวาฬน้อย: "ไม่รู้สึกเลย เมื่อเทียบกับเรื่องที่ทั้งจักรวาลเหลือแค่โลกปัจจุบันแล้ว เรื่องเกี่ยวกับฉันมันเล็กนิดเดียว"
"แล้วฉันก็ไม่คิดจะคิดให้ลึกด้วย ยังไงเดาก็เดาไม่ออก ตอนนี้ฉันแค่อยากรู้คำถามเดียว"
เธอจับหางเจ้าปลาวาฬน้อย ตบเบาๆ อย่างอ่อนโยน มุมปากยกยิ้มอบอุ่นราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ
"งั้นท่านวาฬผู้ชาญฉลาด บอกเป้าหมายของท่านได้ไหม เล่าให้ฟังหน่อยว่าเมื่อก่อนทำอะไรไว้ แล้วต่อไปจะทำอะไรอีก อย่าปล่อยให้ฉันมืดแปดด้านเลยนะ"
พูดถึงตอนท้าย มือเย่ปู้หวี่ก็กระชากแน่น บีบหางเจ้าปลาวาฬน้อยไว้ ป้องกันไม่ให้มันหนี