[อมตะ]กางแขนทั้งสองออก ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นทันที ดุจเสาสูงค้ำฟ้าที่พุ่งขึ้นจากพื้น ยืนตระหง่านอยู่กลางท้องทะเลดาวไร้ขอบเขต
เพียงก้าวเท้าออกหนึ่งครั้ง ก็ข้ามผ่านทางช้างเผือกอันกว้างใหญ่ได้ เงยมือขึ้นเพียงเบา ๆ ก็บีบดวงดาวอันแสนระยิบระยับให้ดับสูญระหว่างนิ้ว
สายฟ้าดำมหึมาก่อตัวขึ้นในฝ่ามือ กลายเป็นสายอสนีที่ฉีกมิติว่างเป็นเส้นตาย พร้อมพลังทำลายฟ้าถล่มพิภพ ฟาดลงมาหมายหัวฉุดฟ้าพังทลายอย่างโหดเหี้ยม
"ที่นี่ไม่มีอย่างอื่นเลย พวกแกจะเอาอะไรมาเอาชนะเรา!"
สิ่งที่ตอบโต้มัน คือแฉกสีแดงเร่าร้อนที่พุ่งผ่านกลางเสียงคำรามของอสนีอย่างรวดเร็ว เปรียบดังดาวตกเปลวไฟที่ฉีกม่านฟ้า
หอกคู่ใบด้ามยาวสีเงินมหึมาก่อตัวขึ้นกลางมิติว่าง แล้วถูกกดลงมาเหนือศีรษะของ[อมตะ]ทันที พร้อมพลังมหาศาลที่ฉีกทะเลดาวทั้งหมดได้ ทะลวงตรงเข้ามาด้วยแรงที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้
เส้นผมสีขาวเงินปลิวไสวตามลม หลุดพรางเผยให้เห็นดวงตาคู่แหลมคมเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเย่ปู้หวี่ แววตานั้นเปล่งประกายเด็ดขาด
หอกยักษ์นั้นพุ่งกระแทกลงมาพร้อมแขนที่ฟันลงของเธอ เสียงลมหวีดหวูดดังครืน ความดุดันราวคลื่นสุดขอบฟ้า
"เอาอะไรสู้? ก็เอาแบบนี้แหละสู้!"
[อมตะ]ไขว้แขนขึ้นกั้นอย่างเร่งรีบ รับพลังสายฟ้ามหาประลัยนั้นได้แบบเสียวซี้น ถูกแรงกระแทกมหึมาผลักให้ถอยหลังไปหลายก้าว
เท้าหนึ่งก้าวลงในบึงโคลนเงามืดที่ดูดกลืนทุกสิ่ง แสงดาวอันระยับถูกกวาดเข้าสู่คลื่นสีมืด หอกเงานับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นจากความมืดทันที ราวกับดอกไม้กินแมลงที่บานออกเขี้ยวพิษ แผ่กลิ่นอายเย็นยะเยือกแห่งอันตราย