วิญญาณนับไม่ถ้วนเริ่มต่อต้าน[เสียงกึกก้องใต้พิภพ] การต่อสู้ที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ดำเนินต่อเนื่องยาวนานหลายปี
จนกระทั่งเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จากภายนอก กลิ่นอายของภัยพิบัติอื่นกัดกร่อนห้วงดารา พลังของ[เสียงกึกก้องใต้พิภพ]จึงแข็งแกร่งขึ้น
“ข้าบอกแล้วว่า ทุกสิ่งที่พวกเจ้าทำล้วนเป็นความพยายามอันสูญเปล่า ต่อให้พลีชีพอย่างกล้าหาญ หรือใช้ความตายของตนเองเป็นตัวนำเพื่อวางแผนการ ก็ล้วนไม่อาจต้านทานความเป็นจริงอันโหดร้ายได้”
ต่อให้ประชันหมากกับสวรรค์แล้วชนะไปครึ่งหมากจะเป็นไร เบื้องหน้าภัยพิบัติครั้งนี้ ไม่มีผู้ใดหลบหนีได้
ภายใต้การกัดกร่อนของพลังภัยพิบัติจากสวรรค์ ผืนดินแห่งนี้สุดท้ายก็จะกลายเป็นดินแดนรกร้างไร้นาม กลายเป็นสรวงสวรรค์ของภัยพิบัติ
“เช่นนั้นก็จงตายอย่างกล้าหาญเถิด เพื่อวันสิ้นโลกที่มองไม่เห็นความหวัง ใช้วิญญาณที่หลงเหลือนี้จุดประกายแสงอันริบหรี่ขึ้นมา”
เสี่ยวเฟิงพุ่งเข้าหา[เสียงกึกก้องใต้พิภพ]อย่างไม่ลังเล เช่นเดียวกับครั้งนั้นที่เขาต่อสู้กับศัตรูจากภายนอกอย่างไม่คิดชีวิต
“หากในอนาคตสายลมยาวพัดผ่านผืนดิน นั่นก็คือหลักฐานว่าข้าเคยดำรงอยู่”
บทเพลงสุดท้ายของดาวเผ่าผานสือบรรเลงขึ้น และในสายตาของ[เสียงกึกก้องใต้พิภพ]ได้ร้อยเรียงเป็นบทเพลงอันยิ่งใหญ่และเป็นอมตะ
กลิ่นอายของ[เสียงกึกก้องใต้พิภพ]ค่อย ๆ อ่อนแรงลง ทว่ากลับยังไม่สูญสลาย
“ต่อให้กาลเวลายาวนานผ่านพ้นไป ข้าก็ยังสามารถกลืนกินแก่นดาวดวงนี้ได้ ผืนดินแห่งนี้ก็ยังจะตกอยู่ในมือข้า!”
“ไม่มีทาง”
เสี่ยวหลิงผนึกจุดชีพจรของ[เสียงกึกก้องใต้พิภพ]เอาไว้ และตัดสินใจในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด
“ผืนดินแห่งนี้ปฏิเสธผู้ทรยศไม่ให้ย่างกรายเข้ามา ข้าจะหลอมรวมเข้ากับจิตสำนึกของเจ้าในฐานะผู้ทรยศแห่งดาวเผ่าผานสือ [เสียงกึกก้องใต้พิภพ] เจ้าจะไม่มีวันกลับคืนสู่จุดสูงสุดได้อีก!”