เย่ปู้หวี่ทาบหน้าผาก “ยังมีพวกฆ่ากลับมาซ้ำอีกเหรอนี่”
คนรอบกายพอได้ยินดังนั้น ก็ชักอาวุธกันมั่วซั่วออกมาโดยไม่มีทีท่า และล้อมวงเข้ามาทันที
คนที่สำนักแผนการได้ก็เริ่มวางแผนการกันทันที
คนของศาลากอบกู้โลกมองตาค้าง พวกเขาแม้กระทั่งเห็นถุงปฐมพยาบาลแขวนอยู่ที่เอวของคนเหล่านี้
ออกจากบ้านทีไรต้องพกถุงปฐมพยาบาลกันด้วยเหรอ?!
ในชั่วพริบตา ฝูงสิ่งมีชีวิตแห่งวิญญาณแถวหนึ่งแทบจะฉายแสงจ้าจนหายนะทั้งหลายลืมตาไม่ถูก
เจ้าปลาวาฬน้อยที่ซุกอยู่ในกระเป๋าของเย่ปู้หวี่ตบมือปาบปาบ “เห็นไหม นี่แหละผลงาน!”
ขณะที่บรรยากาศตึงเครียดราวดาบคมออกฝัก อู่เหยียนก็ยอมถอนการปลอมตัวด้วยตัวเอง และวางมือกุมบ่าของ[แห้งสนิท]ไว้
พยักหน้าให้คนรอบกาย แล้วหยิบบัตรประจำตัวออกมาพิสูจน์ตัวตน
“ขออภัยด้วยทุกท่าน เขาอารมณ์ร้อนหน่อย ตัวคนก็เห็นแก่ตัวหน่อย แต่ไม่ใช่สายลิน่าครับ”
พอเห็นอู่เหยียน และตรวจสอบบัตรประจำตัวเรียบร้อยแล้ว คนที่ล้อมวงเอาไว้จึงได้แต่โล่งอก
“ก็เป็นประมุขสำนักไป๋เจ๋อนี่นา ทำไมถึงแอบปลอมตัวเดินทางมาล่ะเจ้าครับ”
อู่เหยียนยิ้มบาง “เรื่องงานครับ กันความยุ่งยากที่ไม่จำเป็นไว้”
“เฮ้ย ตกใจฟรี ๆ แค่นี้เองเหรอ แยกย้ายกันเถอะ ๆ”
นักศึกษาที่เพิ่งมาดูเชิงเจ้าตัวเดินเข้ามาด้วยความเกรงใจ ตบไหล่ของ[แห้งสนิท]เบา ๆ
“ขอโทษด้วยนะเพื่อน เพื่อนมันเหมือนสายลินหายนะเกินไปจริง ๆ ข้าขอขอโทษละกัน”
[แห้งสนิท]เบิกตากว้าง จ้องมองมือที่วางอยู่บนไหล่ตัวเอง
“แล้วคราวหน้าจะยังทำแบบนี้อีกไหม”