"ไม่งั้นยังไงล่ะ?!"
อัศวินรถแห่กรีดร้อง ก่อนจะพุ่งหัวชนเข้ากับขาของเย่ปู้หวี่
"เราไม่มีทางเลือกแล้ว ตอนนี้พวกต่างหากที่ได้รับการยอมรับ อยากได้ก็รีบเอาไป อยากไปก็รีบไปได้เลย!"
เขาเบื่อหน่ายกับความตายที่วนเวียนซ้ำซากเหลือเกิน ตราบใดที่คริสตัลถูกยึดไป ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้หรือการยึดครอง พวกเขาก็จะได้รับการปลดปล่อยในที่สุด
หลายปีมานี้ ในที่สุดก็มีคนได้รับการยอมรับจากคริสตัลอีกครั้ง
ตัวตลกถอนหายใจยาว: "จบได้แล้ว พวกเจ้าเอามันไปเถอะ พวกเราก็ควรจะหายไปได้แล้ว ถูกบังคับให้อยู่บนนรกแห่งนี้นานเกินไปแล้ว"
เย่ปู้หวี่มองคริสตัลที่ถูกยื่นส่งมาให้ รู้สึกจนคำพูดไม่ออก เธอไม่ได้คิดจะได้สิ่งนี้มาตั้งแต่แรก
นึกว่าพวกยามพูดพล่ามไปเรื่อยเปื่อยเป็นเพราะพวกเขาจะเลือกเอง ที่ไหนได้... ดันกลายเป็นว่าคำถามหินนี้ กำลังถูกวางไว้ตรงหน้าเธออย่างนั้นหรือ?
ซูอูเว่ยและคนอื่น ๆ ก็เข้าใจแล้ว สาเหตุที่ต้องขัดจังหวะความคืบหน้า ก็เพราะตอนนั้น อิ่นลี่และสืออิงเตรียมจะลงมือกับพวกเขา
ซือโซ่วจึงทำได้เพียงขัดจังหวะ แล้วโยนพวกนั้นไปที่อื่น จากนั้นก็ส่งมอบคริสตัลเม็ดนั้นให้พวกเขา
"เหอะ เรื่องมหัศจรรย์จริง ๆ นะ"
เย่ปู้หวี่หันไปมองหายนะที่กำลังเดือดดาลด้วยความโกรธ
"ถ้าพวกเราเอาคริสตัลไป สวนสนุกก็คงจะกลายเป็นเถ้าธุลีสินะ ขอถามหน่อย สิ่งนี้เอาไปไว้ที่ไหน ก็ประกอบยักษาใหญ่ได้หมดเลยหรือไง?"
ยามส่ายหัว เสียงแหบแห้งเรียบเฉยและสงบ ราวกับยอมรับชะตากรรมของตัวเองแล้ว