ในห้องนอน
หลูเสี่ยวเสี่ยวยืนอยู่ด้านหลังเซ่าเอินฉือ ใช้เนคไทสีดำสองเส้นปิดตาของเขา แล้วผูกเป็นปมแน่น ๆ ที่ท้ายทอย
หนุ่มน้อยเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน เงยคางขึ้น ปล่อยให้เธอจัดการตามอำเภอใจ ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นโค้งที่สวยงาม
เธอกำลังจะผูกเส้นที่สาม เซ่าเอินฉือก็ทนไม่ไหวในที่สุด
เขายกมือขึ้นจับข้อมือเรียวบางของเธอไว้ ใบหน้าครึ่งล่างที่ถูกเนคไทปิดอยู่ยังคงเห็นโครงหน้าที่ชัดเจน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความจนใจเล็กน้อย “ถ้าเธอไม่วางใจจริง ๆ งั้นก็อาบเองเลย”
หลูเสี่ยวเสี่ยวเห็นว่าเซ่าเอินฉือดูเหมือนจะเปลี่ยนใจ จึงรีบโยนเนคไทเส้นที่สามกลับไปบนโต๊ะ แล้วก้มลงโอบคอเขา เอาหน้าซุกเข้าไหล่ พูดเสียงอ้อนแอ้น “ไม่เอาน่า อยากให้เธออาบให้ฉัน”
เซ่าเอินฉือถูกเนคไทปิดตาไว้ มองไม่เห็นอะไร แต่กลับสัมผัสได้ชัดเจนว่าลมหายใจของเธอพัดผ่านข้างลำคอของเขา เขาถอนหายใจเบา ๆ “หลูเสี่ยวเสี่ยว บางทีฉันรู้สึกว่าเธอเกิดมาเพื่อมาทรมานฉัน”
หลูเสี่ยวเสี่ยวได้ยินน้ำเสียงที่เริ่มอ่อนลงของเขา ก็ยิ้มออกมา แล้วโน้มตัวไปหอมแก้มเขาหนึ่งที “ไม่ผูกเส้นที่สามให้แล้วนะ อย่าโกรธเลย”
หนุ่มน้อยส่งเสียงหึ ๆ ในลำคอ คิ้วตาที่ถูกเนคไทปิดอยู่หันไปทางเธอ ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย เสียงแหบพร่าปนเกียจคร้าน “เธอรัดฉันจนท้ายทอยเจ็บ ต้องหอมปากถึงจะหาย”
หลูเสี่ยวเสี่ยวกระพริบตางง ๆ “เมื่อกี้ในห้องหนังสือเพิ่งจูบกันไปไม่ใช่เหรอ?”
“นั่นเป็นรางวัลที่เธอให้ฉันอาบน้ำให้” เซ่าเอินฉือพูดอย่างใจเย็น “อันนี้เป็นค่าชดเชยที่เธอรัดท้ายทอยฉันเจ็บ จะเหมือนกันได้ยังไง?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวอ้าปาก จะเถียงก็ไม่รู้จะเถียงกับเหตุผลเพี้ยน ๆ ของเขายังไง
เธอทำได้เพียงยอมจำนน โน้มตัวลงไปเตรียมจูบริมฝีปากบางของเขา