ย้อนเวลากลับไปในวันนั้นที่ชิวปั๋วเหย่พลัดตกตึกเสียชีวิตอย่างไม่คาดฝัน
ที่แผนกสูติ-นรีเวชของโรงพยาบาล หลูเสี่ยวเสี่ยวและชิวปั๋วเหย่อยู่ในสภาพที่โปร่งใสตัว มองไปที่มุมหนึ่งของห้องตรวจ ขณะที่เมิ่งยวนในชาติก่อนนั่งอยู่ตรงหน้าหมอ
เธอสวมชุดเดรสสีขาวครีม ดวงตากลมๆ ที่เคยสดใสกลับไร้ประกาย เปลือกตาสีคล้ำ ดูเหนื่อยล้ามาก
คุณหมอหญิงที่นั่งฝั่งตรงข้ามถือรายงานผลการตรวจครรภ์ของเธอ เงยหน้าขึ้นพูดว่า "ผลตรวจเลือดพบว่าค่าเอชซีจีสูงขึ้นอย่างชัดเจน ยืนยันว่าตั้งครรภ์ระยะแรก ในตอนนี้อายุครรภ์ประมาณสี่สัปดาห์ คุณเมิ่ง คะ คุณตั้งใจจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ไหม?"
ชิวปั๋วเหย่ที่โปร่งใสยืนอยู่ข้างเธอ ใบหน้าหล่อเหลาแบบตะวันตกปนตะวันออกเต็มไปด้วยความตกใจ
เขาหันไปทางหลูเสี่ยวเสี่ยว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนฉายแววประหลาดใจ "ยวนยวน ตอนนั้นเธอตรวจพบว่าท้อง ฉันกลับไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย!?"
หลูเสี่ยวเสี่ยวหันไปจ้องเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตำหนิ "คุณไม่ได้รักยวนยวนมากที่สุดหรอกหรือ ทำไมเธอท้องแล้วคุณไม่รู้ แล้วยังไม่ไปตรวจด้วยกันอีก?"
ชิวปั๋วเหย่หันกลับไปมองใบหน้าเหนื่อยล้าเล็กๆ ของเมิ่งยวนอีกครั้ง น้ำเสียงแหบพร่า "เป็นเพราะฉันเองที่ละเลย"
ยวนเป่า... ฉันไม่คู่ควรกับการฝากชีวิตของเธออย่างนั้นหรือไง ถึงขนาดที่ท้องก็ไม่อยากบอกฉัน?
เมิ่งยวนเงียบไปนาน เสียงของเธอตึงเครียด "คุณหมอคะ ฉันเป็นโรควิตกกังวล จะมีผลต่อเด็กไหม?"