วันนี้คาบแรกเป็นวิชาพูดภาษาอังกฤษ ตอนที่หลูเสี่ยวเสี่ยวกำลังจะขึ้นไปห้องเรียนชั้นสาม เสียงทุ้มต่ำขี้เกียจก็ดังขึ้นจากด้านหลัง: "ไม่เอารายงานตรวจสอบความผิดแล้วหรือไง"
เธอหันกลับไปตามเสียง จมูกแทบชนเข้ากับอกกว้างของหนุ่มสูง
หลูเสี่ยวเสี่ยวถอยหลังครึ่งก้าวแล้วจึงเงยหน้าขึ้น เซ่าเอินฉือกำลังก้มมองเธออยู่ ตาหยาดเยิ้มคู่นั้นเจือรอยยิ้มบางๆ ใต้ตายังมีความงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่น: "ฉันรู้ว่าฉันหล่อ แต่ก็ไม่ถึงกับต้องให้เธอพุ่งเข้ามาหาเองเลยนะ"
หลูเสี่ยวเสี่ยวเลื่อนสายตาออกจากใบหน้าเขา ไปตกอยู่ที่กระดาษไม่กี่แผ่นในมือเขา
ลายมือเป็นระเบียบ ทุกบรรทัดเขียนอย่างตั้งใจ เหมือนกับลายมือของเธอเองทุกประการ
เธอยื่นมือไปหยิบ แต่เซ่าเอินฉือกลับยกแขนสูงขึ้นอีก สายๆ ไม่ให้เธอแตะถึง
"เซ่าเอินฉือ นายหมายความว่าไงเนี่ย" น้ำเสียงเธอร้อนนิดหน่อย นุ่มนวลตกไปถึงหูเขาเหมือนกำลังงอนๆ
เซ่าเอินฉือเลิกคิ้วอย่างเกียจคร้าน ลดเสียงต่ำลง: "เขียนรายงานตรวจสอบความผิด 2,000 คำตั้งสองชุด ฉันไม่นอนจนถึงตีสามกว่าๆ เธอไม่ให้รางวัลฉันหน่อยเหรอ"
หลูเสี่ยวเสี่ยวเขย่งปลายเท้าเบาๆ ยืดแขนออกไปคว้ารายงานมาตรงๆ ก้มดูสองสามหน้า ความตึงเครียดบนใบหน้าคลายลงในที่สุด มุมปากเผยรอยยิ้มที่แอบภูมิใจเล็กน้อย:
"นายเป็นลูกคุณหนู อะไรก็ไม่ขาด อยากได้อะไรก็มีหมด จะไปขาดรางวัลจากคนจนอย่างฉันได้ยังไง"
"ขาดสิ" เซ่าเอินฉือก้มตัวลง ใบหน้าหล่อเหลาจู่ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาขาวดำคมชัดมองตรงเข้าไปในตาของเธอ หัวเราะเบาๆ: "ขาดแฟนอย่างเธอคนนี้ไง"
หลูเสี่ยวเสี่ยวถูกดวงตาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมจ้องจนขนตากระพริบสองที แก้มแดงเรื่อๆ ถอยหลังไปสองก้าว สายตาเลี่ยงไปทางอื่นที่ไม่ใช่ไหล่เขา: "ในโรงเรียนมีคนตั้งเยอะ นายไม่กลัวเขานินทาเหรอ"