เซ่าเอินฉือคิดถึงคำพูดของเจ้าของรถเมย์บัคคันนั้นที่ว่า "มาเป็นเพื่อนเล่นฉันหนึ่งอาทิตย์" ความรู้สึกคลื่นไส้ที่พลุ่งพล่านในอกทำให้ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบ
สายตาที่เขามองเจ้าของรถคันนั้นเหมือนมองคนที่ถูกตัดสินประหารแล้ว น้ำเสียงเย็นชาและดุดัน: "ตั้งแต่เธอชอบเล่นนัก ฉันจะให้เธอเล่นให้สนุกไปเลยหนึ่งอาทิตย์"
เขากดโทรศัพท์ น้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทุกคำพูดทำให้คนฟังกระดูกสันหลังเย็นวาบ: "รีบมาถนนจินหรง แล้วส่งคนอีกสองสามคนมาสืบประวัติทั้งหมดของเจ้าของรถเมย์บัคทะเบียนจิงวายหมายเลขสามหกห้าx ฉันจะไปเยี่ยมครอบครัวเขาทั้งหมด"
เจ้าของรถคันนั้นตกใจจนขาอ่อน ตัวอ้วนๆ โซเซแทบจะคุกเข่าลงกับพื้นทันที
หานซือยู่กลับนอนพิงขอบหน้าต่าง มองชายคนนั้นด้วยน้ำเสียงขี้เกียจแต่แฝงแรงกดดัน: "ถ้าตอนนี้เธอคุกเข่าเรียกเธอสามปี้ว่าคุณยายทวด บางทีฉันอารมณ์ดีอาจลดโทษให้เธอหน่อยก็ได้"
เจ้าของรถคันนั้นเริ่มงอเข่าลงแล้ว แต่หลูเสี่ยวเสี่ยวกลับเปิดกระจกรถในเวลานี้
เธอไม่ได้มองเขา น้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์: "ไม่ต้องคุกเข่า คำขอโทษแบบนี้เป็นแค่การก้มหัวให้อำนาจของคนธรรมดาเท่านั้น ฉันไม่ต้องการ สิ่งที่ฉันต้องการคือค่าซ่อมรถของฉัน และค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจก็พอ"
หลูเสี่ยวเสี่ยวจึงหันมามองเขา สายตาเย็นชา: "อีกอย่างเธอต้องจำไว้ ครั้งนี้เธอโชคดีที่เจอฉันซึ่งเป็นคนง่ายๆ ถ้าครั้งหน้าใครใช้สิ่งที่มีในมือรังแกคนอื่นตามอำเภอใจอีก ชีวิตจะลำบากมาก!"
ขณะที่เธอพูด เหงื่อเย็นบนใบหน้าเจ้าของรถคันนั้นไหลมากกว่าตอนถูกไท้จื่อสามคนข่มขู่ซะอีก