อีกฝ่ายตอบกลับมาหลังจากผ่านไปหนึ่งนาที: [ตอนฉันอยู่เมืองไทยเธอไม่มาหาฉัน พอฉันออกต่างประเทศเธอกลับไปหาเฮ่อจี้หรัน ตั้งใจจะให้ฉันโกรธใช่ไหม?]
หลูเสี่ยวเสี่ยวยังไม่ได้พิมพ์ตอบ 037 ก็เด้งขึ้นมาในหัวเธอก่อน: [ยินดีด้วยที่เสี่ยวเสี่ยวทำภารกิจที่ 42 สำเร็จ เหลืออีกแค่ 50 อย่างก็จะครบแล้ว จำไว้นะ เธอเป็นของเซ่าเอินฉือ ห้ามไปชอบคนอื่นเด็ดขาด คนอื่นเป็นแค่เครื่องมือทำภารกิจ เซ่าเอินฉือต่างหากคือรักแท้ของเธอ!!]
เธอแอบเถียงกลับในใจว่า “แล้วเธอช่วยฉันไปง้อเซ่าเอินฉือสิ”
037 พูดเสียงบึ้งตึง: [เธอทำภารกิจมาแล้วตั้ง 40 อย่าง ทำไมยังไม่เข้าใจอีก พูดดีๆ ใส่เขาสักหน่อย เขาก็หายโกรธเองแหละ]
“รู้แล้ว รู้แล้ว”
หลูเสี่ยวเสี่ยวเก็บโทรศัพท์ ไม่สนใจ 037 อีกต่อไป แต่หันไปทางเฮ่อจี้หรันแทน “ขอบคุณพี่รุ่นพี่ที่ช่วยอธิบายการบ้านให้วันนี้นะคะ ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อน”
เธอลุกขึ้นเดินไปที่ประตู เฮ่อจี้หรันเผลอยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว อยากจะคว้าข้อมือเธอไว้ ปลายนิ้วลอยค้างอยู่กลางอากาศ สุดท้ายก็ปล่อยลงอย่างหมดเรี่ยวแรง เสียงของเขาถูกบีบออกมาจากลำคอ “เธออยู่ในห้องอ่านหนังสือนี้แค่แปดนาทียี่สิบห้าวินาที”
เฮ่อจี้หรันหยุดไปครู่หนึ่ง มุมปากยกยิ้มออกมาอย่างขมขื่น “เสี่ยวเสี่ยวรุ่นน้อง ฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
หลูเสี่ยวเสี่ยวหยุดเดิน เธอไม่หันกลับมา มือกำสายกระเป๋านักเรียน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “พี่เฮ่อ คุณไม่ได้แย่เลยสักนิด”