หลูเสี่ยวเสี่ยวตะลึงเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ภาพที่เพิ่งสลายไป
ในอดีตชาติ เธอมองหานซือยู่เป็นเด็กหนุ่มที่หยิ่งทะนง เปล่งประกายเจิดจ้า
ไม่เคยคิดเลยว่าบาดแผลในตอนนั้นจะรุนแรงถึงเพียงนี้ ทิ้งโรคเรื้อรังให้เขาตลอดชีวิต
เธอยังไม่ทันจะดึงตัวเองออกจากอารมณ์นั้น ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
ปีสามตอนนั้น วันที่นัดเดทกัน
เป็นวันเกิดของเซ่าเอินฉือด้วย
หลังจากหานซือยู่ไล่ตามอย่างไม่ลดละเป็นเวลาสองปี ในที่สุดเธอก็ใจอ่อน ยอมรับการนัดเดทครั้งนั้นด้วยท่าทีลองๆ ดู
ในภาพ เด็กสาวนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงสองทุ่ม
จนร้านอาหารปิด พนักงานเลิกงาน เธอจึงแน่ใจได้ว่าหานซือยู่บ่ายเบี่ยงเธอ
หลูเสี่ยวเสี่ยวมองจากมุมมองของหานซือยู่ อยากรู้ว่าเขาทำไมถึงผิดสัญญา
หานซือยู่ตื่นแต่เช้า เขารู้ว่าวันนี้เป็นวันดีๆ ที่พิเศษ เขาจงใจเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหม่ แต่งตัวหน้ากระจกอย่างตั้งใจ
เขานั่งลงในรถสปอร์ตรุ่นลิมิเต็ด รีบร้อนอยากไปให้ถึงที่นัด รถเพิ่งจะออกจากซอยคฤหาสน์ส่วนตัว รถหรูสีขาวคันหนึ่งก็พุ่งสวนเข้ามาอย่างจัง
หานซือยู่ถูกชนจนตัวเอนไปข้างหน้า หน้าผากกระแทกกับพวงมาลัย ของเหลวอุ่นๆ ไหลลงมาจากคิ้ว ทำให้สายตามัวพร่า
ยังไม่ทันตั้งตัว รถสปอร์ตของหานหลิงก็ถอยหลังไปสองสามเมตร แล้วพุ่งชนเขาอีกครั้ง
หานหลิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งคนขับ ผมยาวยุ่งเหยิง สีหน้าโหดเหี้ยม: "หานซือยู่ แกชิงทุกอย่างของฉันไป ไล่ตีแม่ฉันจนตาย ฉันจะเอาแกมาเป็นเครื่องสังเวย!!"
ร่างของหานซือยู่ถูกประตูรถที่บิดเบี้ยวหนีบไว้ ขยับไม่ได้