บ่ายวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์ส่องผ่านกระจกทางเข้าห้องฉายภาพยนตร์ ทอดลงบนพื้นหินอ่อนเป็นดวงแสงสีทอง
หลูเสี่ยวเสี่ยวยืนอยู่ที่ประตู วันนี้เธอสวมเสื้อแขนสั้นสีดำคอดเอว กระโปรงเอวสูงพื้นขาวลายจุดดำ ผมครึ่งมัดปล่อยสยายอยู่บนบ่า เรียบง่ายอ่อนหวาน แต่ใบหน้าที่งดงามเรียบเฉยกลับงดงามจนสะเทือนใจ
หนุ่มๆ ที่เดินผ่านต่างหันมองเป็นระยะๆ เธอไม่รู้สึกตัวเลย จิตใจจดจ่ออยู่กับการวางแผนรับมือกับสถานการณ์ปะทะที่กำลังจะเกิดขึ้น
"เสี่ยวเสี่ยว!" เสียงหวานเจื้อยแจ้วดังมาจากไม่ไกล
หลูเสี่ยวเสี่ยวเงยหน้าขึ้น เห็นเมิ่งยวนกระโดดลงจากรถปอร์เช่สีขาว วิ่งน้อยๆ มาโบกมือให้เธอ
เมิ่งยวนวันนี้แต่งตัวสไตล์คุณหนูบริสุทธิ์ เสื้อแขนกุดคอปกจุดลายจับคู่กับกระโปรงสั้นทรงเดียวกัน ผมลอนสีทองอ่อนเปล่งประกายนุ่มนวลภายใต้แสงแดด เธอกระโดดเข้ามาคว้าแขนหลูเสี่ยวเสี่ยว ตาใสปิ๊งราวตากวาง ยิ้มหวานจับใจ: "ไม่เจอกันอาทิตย์หนึ่ง ฉันรู้สึกว่าเธอสูงขึ้นอีกนะ"
พูดจบ เธอก็เทียบส่วนสูงอย่างจริงจัง ตัวเองสูงแค่จมูกของอีกฝ่าย
หลูเสี่ยวเสี่ยวก้มมองรองเท้าแตะของตัวเอง กล่าวติดตลก: "ฉันเพื่อเธอ ยังไม่กล้าใส่รองเท้าส้นสูงเลย"
เมิ่งยวนถูกคำพูดตรงไปตรงมาของเธอทำให้โมโหหลุดยิ้ม ยกแขนกอดอก ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างถือดี: "ไม่เป็นไร ต่อไปฉันจะหาคนรักที่ต้องสูงกว่าแฟนในอนาคตของเธอแน่นอน"
หลูเสี่ยวเสี่ยวพึมพำเบาๆ: "ไม่แน่นะ"
เซ่าเอินฉือสูง 191 ส่วนเหอซีดูเหมือนจะสูงแค่ 188 เท่านั้น
เมิ่งยวนหูไว รีบหรี่ตามองเข้ามาทันที: "เธอคงไม่จริงจังกับเซ่าเอินฉือจริงๆ หรอกนะ?"
สมัยมัธยมปลาย ทั้งโรงเรียนหาคนที่สูงกว่าเซ่าเอินฉือไม่ได้อีกแล้ว สูงเมตรกว่า ขายาวถึงเอวคน เป็นไม้แขวนเสื้อเคลื่อนที่