วันสุดท้ายของวันหยุดวันแรงงาน เซ่าเอินฉือนั่งอยู่ในห้องหนังสือ ก้มหน้าก้มตาเขียนการบ้าน มือถือสว่างขึ้น เขาก้มลงเหลือบมอง เป็นข้อความจากชิวปั๋วเหย่
[ปีสี่ปีนั้น หลูเสี่ยวเสี่ยวจะถูกคนทำร้ายตาย คุณต้องระวังตัวให้มาก]
เซ่าเอินฉือขมวดคิ้วหยิบมือถือขึ้นมา ไม่ได้ใส่ใจ: [กินยาผิดเม็ดหรือเปล่า?]
สาปแช่งให้คนที่เขาชอบตาย ข้อความนี้ส่งมาเกินไปหน่อย
ไม่กี่วินาทีต่อมา มือถือก็สั่นอีกครั้ง
[ฉันกลับชาติมาเกิดได้ เพื่อนเอ๋ย นายต้องเชื่อฉัน!!!]
[อีกอย่าง ถ้านายชอบคนนั้นจริงๆ ก็รีบลงมือหน่อย อย่าให้ชาตินี้ต้องมาอาลัยเสียใจอีกเลย]
เซ่าเอินฉือจ้องหน้าจอสองวินาที พิมพ์สองสามคำ: [ยุ่ง อย่ามากวน]
อีกด้านหนึ่ง ชิวปั๋วเหย่นั่งอยู่ในรถ เพิ่งส่งข้อความเสร็จ ก้มลงมองหน้าจอมือถือ แล้วก็ล็อกหน้าจอ
เขาไม่รอให้เซ่าเอินฉือตอบ รีบโทรออกทันที
"ฮัลโหล? คุณชายเล็ก?" เสียงของลี่ผู้ดูแลบ้านดังมาจากหูโทรศัพท์ ปนด้วยความแปลกใจเล็กน้อย
"รีบหาเอกสารหมั้นหมายที่ปู่เคยตกลงกับตระกูลเมิ่งไว้ให้พบ เดี๋ยวฉันกลับไปเอาเดี๋ยวนี้"
ลี่ผู้ดูแลบ้านชะงักอย่างเห็นได้ชัด:"คุณชายเล็ก เมื่อวานก่อนคุณยังบอกว่าจะถอนหมั้นกับตระกูลเมิ่ง ตอนนี้ท่านปู่ยอมตกลงแล้ว ทำไมคุณกลับ..."
"ลี่ผู้ดูแลบ้าน" ชิวปั๋วเหย่พูดแทรก "ตอนนี้คุณไปบอกปู่ฉันเลย ว่าการหมั้นนี้ฉันไม่ถอนแล้ว ฉันจะแต่งงานกับเมิ่งยวน รีบไปจัดการ"
"อ้าว... ดี เดี๋ยวฉันไป"
วางสายไป ชิวปั๋วเหย่เหยียบคันเร่ง รถสปอร์ตสีดำแล่นเข้าสู่ถนนสายหลักในความมืด มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลชิวที่ท่าเรือ
ไฟนีออนนอกกระจกรถถอยหลังไปทีละเฟรม
เขาจับพวงมาลัยด้วยมือเดียว สายตามองไปไกล
ครึ่งชั่วโมงก่อน เขากลับชาติมาเกิด