สามชั่วโมงอันยาวนานผ่านไป หลูเสี่ยวเสี่ยวหลับไปในอ้อมแขนของเซ่าเอินฉือตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
ทั้งคู่ต่างหลับตาลง ผ้าห่มบางผืนเดียวกันคลุมกายทั้งคู่ เธอหนุนอยู่บนแขนที่แข็งแรงของเขา ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวนาน ดั่งแมวนอนขดอยู่ในรังอันอบอุ่น
รายการข่าวภาคค่ำที่เปิดย้อนหลังในโปรเจกเตอร์จบลงแล้ว หน้าจอมืดลง
แสงตะวันยามเย็นนอกหน้าต่างสาดผ่านม่านโปร่งเข้ามา แสงสีส้มชมพูตกบนใบหน้าของทั้งคู่ เกิดเป็นเส้นแสงอันอ่อนโยนระหว่างขนตายาวเรียวของเธอกับสันจมูกสูงของชายหนุ่ม
037 แขวนอยู่กลางอากาศ ร่างหมีน้อยที่ปกติไม่ค่อยสงบนิ่ง ตอนนี้กลับเงียบเชียบ หูกลมสองข้างห้อยลง ราวกับกลัวจะปลุกเธอให้ตื่น มองอยู่นานจึงเอ่ยปาก: "ยินดีด้วยเสี่ยวเสี่ยวที่ทำภารกิจ 37 สำเร็จ"
หลูเสี่ยวเสี่ยวแม้จะหลับลึกแค่ไหน พอได้ยินเสียงเตือนที่แทบจะคร่าชีวิตเธอ ก็ยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
สมองว่างเปล่าไปครู่หนึ่ง นางหันหน้าไป จมูกบังเอิญเฉียดผ่านแก้มของเซ่าเอินฉือ ริมฝีปากสีเชอร์รี่เฉียดขอบริมฝีปากบางที่เม้มเล็กน้อยของเขา นางชะงักไปชั่วขณะ จะหดตัวถอยหลัง แต่กลับถูกชายหนุ่มที่ยังงัวเงียคาบริมฝีปากของนางไว้
แววตาของนางสั่นไหว เงาของขนตาหนาและงอนของเขาปรากฏในดวงตานาง
จูบของเซ่าเอินฉือเบามาก ราวกับยังไม่ตื่นเต็มที่ แค่ตามสัญชาตญาณไล่ตามไปเท่านั้น
หลูเสี่ยวเสี่ยวถูกเขากอดไว้ในอ้อมแขน หน้าอกที่ไหวขึ้นลงแนบชิดแผงอกของเขาผ่านผ้าบาง ๆ หัวใจทั้งคู่เต้นเร็วมาก
เมื่อเขาลืมตาขึ้น ตาหยาดเยิ้มยาวเรียวคู่นั้นยังมีความมัวหมองของคนเพิ่งตื่น แววตาตกบนใบหน้าที่แดงเรื่อของนาง เขายกมุมปากขึ้นอย่างเกียจคร้าน พลิกตัวคร่อมทับร่างบางของนาง แขนทั้งสองข้างยันไว้ข้างหูของนาง แววตามีเสน่ห์เย้ายวนแบบคนตื่นเต็มที่: