"หลูเสี่ยวเสี่ยว นี่คือสิ่งที่เธอเย็นชาใส่ฉันมาทั้งเจ็ดวัน แล้วจงใจชวนฉันมาที่นี่ เพื่อจะคุยกับฉันงั้นเหรอ?"
ทุกคำที่เซ่าเอินฉือพูดออกมา ล้วนแบกไว้ด้วยความพยายามสุดกำลัง
เขาไม่รู้ว่าตัวเองเอาพลังจากไหนมาพูดประโยคนั้นได้ราบเรียบขนาดนี้
เขาไม่เข้าใจ
ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงเปลี่ยนเป็นเย็นชาใส่เขา
ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ็ดวันนั้นถึงจู่ ๆ ใช้ความเย็นชาใส่เขา
เขาคิดว่าแค่ไม่ไปปรากฏตัวต่อหน้าเธอ ไม่ตื้อเธอ ไม่ทำให้เธอรำคาญ เธอก็คงไม่เอ่ยคำว่าพักกับเขา
แต่เขาคิดผิด ยิ่งเป็นแบบนี้ ยิ่งเปิดโอกาสให้เธอได้รุกคืบ
หลูเสี่ยวเสี่ยวมองเด็กหนุ่มที่ขอบตาสองข้างแดงก่ำด้วยความรู้สึกชา เธอรู้สึกว่าเขากำลังจะแตกสลาย
ตอนนั้นเองที่ในหัวของเธอก็ดังเสียงแจ้งเตือนของ 037: [ขอแสดงความยินดีกับ เสี่ยวเสี่ยว ที่ทำภารกิจที่ 68 สำเร็จ]
หลูเสี่ยวเสี่ยวได้สติทันที ผลักมือของเฮ่อจี้หรันออก แล้วลุกขึ้นยืนจากตรงหน้าเขา
พวกเขาไม่ได้แม้แต่จะกอดกัน แค่เฮ่อจี้หรันใช้มือประคองท้ายทอยของเธอไว้ ไม่มีการแสดงความใกล้ชิดอื่น ๆ อีก
แต่ในมุมมองของเซ่าเอินฉือ กลับเห็นเธอทั้งตัวเหมือนถูกเฮ่อจี้หรันโอบกอดไว้ในอ้อมแขน และทั้งคู่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม
เซ่าเอินฉือตาแดงก่ำ เดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว แต่กลับไม่มองเธอแม้แต่เสี้ยววินาที
สายตาของเขาลอดผ่านหัวไหล่ของเธอ ตกไปที่เฮ่อจี้หรันซึ่งอยู่ข้างหลังเธอ แขนสะสมแรง แล้วชกเข้าไปที่เฮ่อจี้หรัน
หมัดนั้นหนักหน่วงมาก ต่อให้เฮ่อจี้หรันเตรียมใจไว้แล้วว่าจะโดนต่อย แต่ก็ยังถูกแรงนั้นทำให้เซถลาล้มลงกับพื้น หลังกระแทกกับขอบโซฟา เกิดเป็นเสียงดังอู้อี้
เขายันพื้นลุกขึ้นนั่ง เช็ดเลือดที่เริ่มซึมออกมาจากมุมปาก แล้วก็เข้าต่อยกับเซ่าเอินฉือ
หลูเสี่ยวเสี่ยวกัดฟันแน่น ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาด้วย
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ มองคนสองคนที่กำลังชกต่อยกันอย่างอลหม่าน
เฮ่อจี้หรันเป็นฝ่ายถูกภารกิจของเธอลากเข้ามาเกี่ยวข้อง ส่วนเซ่าเอินฉือก็เป็นฝ่ายถูกภารกิจของเธอกระตุ้นจนเป็นแบบนี้
เธอทำผิดต่อทั้งสองฝ่าย