ตอนกลางคืน หลูเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมยังหมาด ๆ พาดอยู่บนบ่า น้ำหยดตามปลายผมลงมาเปื้อนคอเสื้อชุดนอนสีชมพู ซึมเป็นรอยสีเข้มเล็ก ๆ
ยังไม่ทันเช็ดผมให้แห้ง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ชื่อของเมิ่งยวนเด้งขึ้นบนหน้าจอ เธอรับสาย เอาผ้าขนหนูพาดคอ แล้วพิงขอบโต๊ะเขียนหนังสือ: "ฮัลโหล?"
เสียงเมิ่งยวนดังมาจากปลายสายอย่างลังเล: "เสี่ยวเสี่ยว ฉันตัดสินใจเลิกกับเหอซีแล้ว"
หลูเสี่ยวเสี่ยวชะงักไปเล็กน้อย เธอปรับตัวนั่งลงบนเก้าอี้ นิ้วเคาะโต๊ะสองครั้งเบา ๆ: "อยู่ดี ๆ นึกขึ้นได้ยังไง?"
เธอกระพริบตากลมโต นึกอะไรขึ้นได้ก็ถามแบบอยากรู้: "วันนั้นพวกเธอในห้องฉายส่วนตัว ไม่ได้มีอะไรกันจริง ๆ ใช่ไหม?"
"เธอคิดอะไรอยู่!" น้ำเสียงเมิ่งยวนหนักขึ้นเล็กน้อย พูดด้วยความเขินอาย: "ฉันเพิ่งรู้จักกับชิวปั๋วเหย่ได้ไม่นาน จะพัฒนาเร็วขนาดนั้นได้ยังไง"
หลูเสี่ยวเสี่ยวจับประเด็นได้ทันที ดวงตาเป็นประกาย: "แสดงว่าเตรียมจะคบกับเขาแล้ว?"
ปลายสายเงียบไปสองวินาที เมิ่งยวนพูดเสียงอ่อย: "เขาบอกว่าจะหมั้นวันที่ 20 พฤษภาคม แต่ฉันว่ามันเร็วไป ฉันอยากเริ่มจากการเป็นเพื่อนก่อน"
หลูเสี่ยวเสี่ยวลุกจากเก้าอี้ เดินไปนั่งที่ขอบเตียง
ข้อความจากชิวปั๋วเหย่เด้งขึ้นบนหัวจอ เธอกดเข้าไปเห็นเขาส่งมาสามข้อความ:
[เมิ่งยวนต้องคุยกับเธอแน่ ๆ ช่วยโน้มน้าวเธอหน่อย ให้เธอตกลงหมั้นวันที่ 20]
[ไม่งั้นฉันไม่ไว้ใจเหอซีไอ้หมานั่น]
[อยู่ไหม? คนอยู่ไหม? พี่! ฉันขอร้องละ!! รอฉันกับเธอเป็นเรื่องเป็นราว ภารกิจของเธอฉันจะช่วยทำให้สำเร็จเต็มที่!!]
หลูเสี่ยวเสี่ยวดูข้อความสุดท้ายแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
เมิ่งยวนรีบถามทันทีในโทรศัพท์: "เสี่ยวเสี่ยว เธอหัวเราะอะไร?"
เธอก้มหน้าตอบข้อความชิวปั๋วเหย่ไปพลางพูดไปพลาง: "เธอเลิกกับเหอซีคิดถูกแล้ว ชิวปั๋วเหย่ดีมาก เขาอยากหมั้นเร็ว ๆ เพราะกลัวเธอจะถูกเหอซีแย่งไปอีก"