ในห้องนอนใหญ่ ศาสตราจารย์หลูทะเลาะกับคุณนายเวินเป็นครั้งแรก
เขาคว้าหมอนขึ้นมาแล้วฟาดลงบนเตียงอย่างแรง ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าหล่อเหลาวัยกลางคนแต่งแต้มด้วยความโกรธ: "เวินจิงจิง คุณยอมให้เสี่ยวเสี่ยวอยู่กินกับไอ้หนุ่มนั่นได้ยังไง ฉันไม่ยอม!"
หลูเจียเหยี่ยนหมอบอยู่ที่ขอบประตู เอาหูแนบกับบานประตูแอบฟังพ่อแม่คุยกัน
พอได้ยินประโยค "ฉันไม่ยอม" ของพ่อ เขาก็พยักหน้าตามด้วยสีหน้าโล่งใจ ในที่สุดพ่อของเขาก็แข็งกร้าวขึ้นมาสักที
แต่แล้วคุณนายเวินก็พูดออกมา ดับไฟโกรธของคุณพ่อหลูได้ทั้งหมด
"ถ้าไม่ยอม ก็ออกไปนอนเบียดกับหลูเจียเหยี่ยนซะ อย่ามารบกวนฉันอีก"
หลูเจียเหยี่ยน: "?"
ทำไมเขาถึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของการทะเลาะของพวกเขาไปได้อีก
คุณพ่อหลูในห้องเปลี่ยนสีหน้าทันที เดินไปหาคุณนายเวินด้วยท่าทีประจบ: "ที่รัก เรื่องของลูกสาว จะไปโยงถึงเราสองคนผัวเมียแก่ ๆ ได้ยังไงกัน"
หลูเจียเหยี่ยนที่แอบฟังอยู่ข้างนอกทำหน้าหมดคำพูด พ่อแกเป็นแบบนี้ทุกที ยอมแพ้เร็วเสียยิ่งกว่าเขาเปลี่ยนรองเท้าเสียอีก
คุณนายเวินนั่งไขว้ขาอยู่ที่ขอบเตียง กอดอก ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
คุณพ่อหลูโน้มตัวลง โอบเธอทั้งตัวเข้าไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดเสียงเบา: "ที่รัก อย่าโกรธเลย เรื่องของเสี่ยวเสี่ยว ฉันฟังคุณ ไม่ยุ่งแล้ว ได้ไหม?"
คุณนายเวินถึงได้เงยหน้าขึ้นมองเขา ความเย็นชาในแววตาละลายลงเล็กน้อย
คุณพ่อหลูคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กลืนความโกรธลงคอ ปลายนิ้วลูบหลังมือเรียวบางของคุณนายเวิน เหมือนกำลังหาข้ออ้างให้ตัวเอง
แล้วก็เปลี่ยนเรื่อง พูดอย่างมีเหตุมีผล: "จะโทษก็ต้องโทษหลูเจียเหยี่ยน เป็นพี่ชายแท้ ๆ ยังดูน้องสาวไม่อยู่ เดี๋ยวฉันจะสั่งสอนมันให้"