เสิ่นชิงฮวนเห็นพี่ ๆ แต่ละคนทำหน้ากลุ้มใจ ก็รีบตบอกตัวเอง
“พี่ ๆ ไม่ต้องกลัวนะ ถึงตอนนั้นฉันจะเป็นคนปลุกทุกคนเอง รับรองว่าไม่สายแน่นอน”
มิยาโมโตะ จิกะถอนหายใจ “โอโมนา นั่นใช่ประเด็นสำคัญที่ไหนกัน”
“พวกเรารีบกลับไปนอนกันเถอะ จะได้มีเวลานอนเยอะหน่อย”
เด็กสาวทั้งห้ากล่าวลาผู้จัดการ แล้วขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน
พอกลับถึงหอพัก ทุกคนก็ผลัดกันอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน
กว่าทุกคนจะเปลี่ยนเป็นชุดนอน เวลาก็ล่วงเลยเที่ยงคืนไปแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น ทั้งห้าคนกลับไม่มีใครง่วงเลยสักนิด ต่างพากันไปเบียดกันอยู่บนโซฟา
เสิ่นชิงฮวนกอดหมอนอิงไว้ “พี่ ๆ เรามาคุยกันเถอะ พรุ่งนี้ก็ต้องเริ่มใช้ชีวิตเหมือนนักพรตแล้ว คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่เราจะได้อิสระนะ”
“พูดซะน่าสงสารเชียว” คิม ยุนฮีหัวเราะ
เสิ่นชิงฮวนเบ้ปาก “ก็จริงนี่นา”
“ฉันยังไม่เคยคุยกับพี่ ๆ ดี ๆ เลย พี่ฮาริน พี่เคยมีประสบการณ์เดบิวต์มาก่อน ตอนขึ้นรายการเพลงจะตื่นเต้นมากไหม”
โจฮารินครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “ตอนประกาศอันดับหนึ่งนี่แหละที่ตื่นเต้นที่สุด พิธีกรชอบยืดเวลา ตอนนั้นฉันกับสมาชิกแทบจะประสาทเสียกันอยู่แล้ว”
“แล้วหลังจากนั้นได้อันดับหนึ่งไหม”
“ได้สองครั้ง”
“ถึงจะเป็นอันดับหนึ่งจากช่องเล็ก ๆ ทั้งสองครั้งก็เถอะ แต่ตอนที่รู้ว่าเราได้อันดับหนึ่งจริง ๆ ฉันดีใจจนร้องไห้เลยละ”
มิยาโมโตะ จิกะกอดเข่า ฟังอย่างตั้งใจ “ฉันยังไม่เคยขึ้นรายการเพลงเลย ไม่รู้ว่าตอนยืนบนเวทีแล้วมองแฟน ๆ ข้างล่างจะรู้สึกยังไง”