หลังฟังจบ โจฮารินรู้สึกสมองว่างเปล่าไปหมด
เธอเข้าบริษัทดับเบิลยูแอลเมื่อ 3 ปีก่อน ตอนนั้นยังเป็นเด็กฝึกที่ไม่รู้อะไรเลย วัน ๆ เอาแต่ก้มหน้าฝึกซ้อมอย่างหนัก
ต่อมาเธอบังเอิญได้ไปเข้าร่วมรายการแข่งขันค้นหาไอดอล ฝ่าด่านไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศ และได้เดบิวต์ในอันดับที่ 8 กลายเป็นสมาชิกวงสตาร์ไลต์ วงที่มีสัญญาจำกัดเวลา
วงทำกิจกรรมรวมแล้ว 2 ปี เป็นช่วงเวลาที่ทั้งยุ่งที่สุดและมีความสุขที่สุดในชีวิตของเธอ
เวทีโปรโมตเพลงที่ใฝ่ฝัน การถ่ายรายการวาไรตี้ งานแจกลายเซ็น และทัวร์คอนเสิร์ต
มีความสุขก็จริง แต่เหนื่อยก็จริงเหมือนกัน
บางวันได้นอนแค่ 2 ชั่วโมง แต่งหน้าก็ไม่ทัน ต้องไปเติมหน้ากันเอาที่ห้องพักศิลปิน
แต่พอได้ยืนบนเวทีกับสมาชิก มองแฟน ๆ ชูแท่งไฟส่งเสียงเชียร์ไม่หยุด
ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็หายไปจนไม่รู้สึกอะไรอีก
วันที่วงหมดสัญญา สมาชิกต่างกอดกันร้องไห้ระงมอยู่หลังเวที
โจฮารินเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ร้องไห้ออกมา
เธอเก็บบัตรพนักงานของตัวเองใส่กระเป๋าอย่างทะนุถนอม ตบมือกับสมาชิกแต่ละคนเพื่อบอกลา แล้วลากกระเป๋าเดินทางขึ้นรถกลับบ้าน
ที่เธอไม่ร้องไห้ก็เพราะคิดว่านี่ไม่ใช่จุดจบ
อีจุงฮยอนบอกแล้วว่าบริษัทกำลังเตรียมเดบิวต์เกิร์ลกรุ๊ปวงใหม่ โดยมีเธอเป็นศูนย์กลาง
ขอแค่มีโอกาสได้กลับไปยืนบนเวทีอีกครั้ง เธอก็จะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าโจฮารินจะแข็งแกร่งขึ้นและเปล่งประกายยิ่งกว่าเดิมได้
แต่ช่วงเตรียมงานกลับยืดจาก 3 เดือนเป็นครึ่งปี จากครึ่งปีก็ลากยาวมาจนถึงตอนนี้