ตอนนี้สมองของโจฮารินยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว
ได้เดบิวต์ อีกไม่นานก็จะได้เดบิวต์แล้ว
ข้อเสนอนี้เย้ายวนใจเธอมากจริง ๆ
แต่ไม่นานโจฮารินก็ข่มความตื่นเต้นในใจลง แล้วกลับมาสงบสติอารมณ์ได้
หลายปีมานี้เธอไม่ได้อยู่ในวงการมาเปล่า ๆ บริษัทเล็ก ๆ นี่แหละที่เก่งกว่าบริษัทใหญ่เสียอีก ทั้งวาดฝันทั้งหลอกล่อคน
ไม่มีอะไรตกลงมาจากฟ้า
ต่อให้เป็นบริษัทใหญ่ การจะปั้นวงใหม่ขึ้นมาสักวงก็ไม่ใช่เรื่องที่อยากทำแล้วทำได้ทันที
อย่างแรกต้องทุ่มเงินก้อนโตทำเพลง จ้างนักออกแบบท่าเต้น ถ่ายเอ็มวี ทำภาพลักษณ์ แล้วยังต้องประชาสัมพันธ์เพื่อให้ได้ขึ้นรายการเพลง
รวม ๆ กันแล้วก็หลายพันล้านวอน
ถ้าการเดบิวต์ง่ายขนาดนั้น เกาหลีคงมีไอดอลเต็มไปหมด ไม่ใช่มีแต่เด็กฝึกเต็มไปหมด
“คุณประธานคะ ฉันขอถามตรง ๆ สักข้อได้ไหมคะ”
ซูหานพยักหน้าเป็นเชิงให้เธอพูดต่อ
“ถ้าฉันเข้าร่วมซิงหลานแล้วได้เดบิวต์จริง ๆ”
“บริษัทจะให้อะไรได้บ้าง แล้วฉันต้องทุ่มเทอะไรบ้างคะ?”
แววชื่นชมวาบผ่านดวงตาของซูหาน
เขาไม่แปลกใจ อย่างไรโจฮารินก็เคยเดบิวต์มาแล้วครั้งหนึ่ง
“วางใจได้เลย ทรัพยากรทุกอย่างที่จำเป็นสำหรับการเดบิวต์ บริษัทจัดหาให้ได้ทั้งหมด”
“ด้านการฝึก ครูร้องเพลงกับครูสอนเต้นล้วนเป็นมืออาชีพ ตอนนี้ครูสอนเต้นพร้อมแล้ว ส่วนครูร้องเพลงก็น่าจะหาได้เร็ว ๆ นี้ หลังเดบิวต์จะมีการฝึกตัวต่อตัวตลอดทั้งวัน”
“ด้านความเป็นอยู่ บริษัทออกค่าหอพักกับอาหารให้ทั้งหมด เงื่อนไขไม่ด้อยกว่าบริษัทใหญ่แน่นอน”