“ท่านประธานคะ สวัสดีค่ะ ขอบคุณบริษัทมากนะคะที่ให้โอกาสฉันมาสัมภาษณ์งานในครั้งนี้”
คิม ยุนฮีลุกขึ้นโค้งให้กล้อง ก่อนเริ่มแนะนำตัวเองอย่างมั่นใจ
ท่าทีของเธอแตกต่างจากฮันโซอึนก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
ตอนฮันโซอึนปรากฏตัวหน้ากล้องครั้งแรก เธอดูประหม่าเป็นพิเศษ ทั้งยังต้องให้อีจีฮโยที่นั่งข้าง ๆ คอยเตือน คำพูดจึงขาด ๆ หาย ๆ
ตรงกันข้าม คิม ยุนฮีดูผ่อนคลายและมั่นใจ พูดจาสบาย ๆ ต่อให้ไม่มีใครช่วยชวนคุย เธอก็แนะนำตัวได้อย่างคล่องแคล่วเป็นชุดยาว
ขณะเดียวกัน ครอบครัวที่นั่งอยู่ด้านหลังเธอต่างก็เงียบสงบ สายตาจับจ้องลูกสาวของตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจจนปิดไม่มิด
พอคิม ยุนฮีพูดประวัติส่วนตัวจบ น้องชายกับน้องสาวก็ยกมือปรบมือก่อนใคร ส่วนคุณพ่อคิมชูนิ้วโป้งให้กล้อง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความปลื้มใจที่เห็นลูกสาวเก่งกาจขนาดนี้
ซูหานมองภาพตรงหน้าแล้วอดทอดถอนใจในใจไม่ได้
ดูท่านิสัยร่าเริงแบบนี้ของคิม ยุนฮีจะแยกจากสภาพแวดล้อมในครอบครัวไม่ได้เลย
ทั้งคู่ต่างเติบโตในต่างประเทศตั้งแต่เด็ก แต่ฮันโซอึนเงียบขรึมเก็บตัว ส่วนคิม ยุนฮีกลับสดใสมีชีวิตชีวา
คนหนึ่งอบอุ่นเหมือนดวงอาทิตย์ อีกคนเย็นสงบดุจดวงจันทร์
ถ้าได้มาอยู่ในวงเดียวกัน บางทีอาจเกิดเคมีที่เข้ากันได้ดี
หลังแนะนำตัวจบ คิม ยุนฮีก็มองซูหานอย่างกระวนกระวายเล็กน้อย
เห็นซูหานเงียบอยู่นาน เธอถึงกับเตรียมใจจะเปิดเสียงร้องโชว์ทักษะการร้องเพลงตรงนั้นแล้ว
ซูหานเห็นดังนั้นก็รีบห้ามท่าทางที่เธอกำลังจะเริ่มร้องเพลง