อิ่มหนำสำราญแล้ว ออกจากร้านอาหาร วันนี้ถือโอกาสฟุ่มเฟือยครั้งหนึ่ง นั่งแท็กซี่กลับไปยังโรงเรียนมัธยมชางหลาน
ขณะเดียวกัน ผู้อำนวยการอู่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในห้องทำงานของโรงเรียนมัธยมชางหลาน พอได้รับข่าวว่าฉินเฟิงทั้งสามคนกำลังมุ่งหน้ามาที่โรงเรียน ก็รีบโทรวิดีโอหาคณบดีเจิ้งจื้อเยียนทันที
ไม่นาน วิดีโอคอลก็ถูกเชื่อมต่อ ผู้อำนวยการอู่ไม่พูดพล่ามทำอะไรที่ไร้สาระ
"พี่ใหญ่ เร็วเข้า เร็วเข้า..."
"เด็กสามคนนั้นกำลังมุ่งหน้ามาทางโรงเรียนมัธยมชางหลานแล้ว"
อีกฝั่งของวิดีโอ คณบดีเจิ้งจื้อเยียนวางถ้วยชาทันที ดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจ
"ดี ดี ดี ในที่สุดก็ได้โอกาสเสียที!"
"อู่เฒ่า เจ้ารีบไปติดต่อพวกเขาก่อน ข้าจะตามไปเดี๋ยวนี้"
วางสายวิดีโอแล้ว เจิ้งจื้อเยียนรีบพาหลิวอวิ๋นชิงไปยังโรงเรียนมัธยมชางหลานด้วยความเร่งรีบ
เมื่อคืนนี้ เจิ้งจื้อเยียนได้รับรายงานจากหลินเยี่ยนชิวเช่นกัน เมื่อเขารู้ว่าทีมของกวานชีทั้งสามคนเป็นอย่างที่อู่เต๋อพูดจริง ๆ จิตใจก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น
ทว่า เมื่อเขารู้อีกว่า นี่คือผลงานที่สามสถาบันอื่นมองว่าผิดพลาด ความตื่นเต้นในใจของเขาก็ยิ่งยากจะอธิบายเป็นคำพูด
เขานึกไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะมีวันได้ของดีแบบนี้
ถูกต้อง คือได้ของดี และได้ของดีก้อนโตเสียด้วย
ถ้าไม่มาเมืองชางหลานด้วยตัวเอง คงไม่เชื่อรายงานผลการเรียนนั่นหรอก
เขาได้เห็นกับตาตัวเองแล้วว่าฉินเฟิงทั้งสามคน ใช้เวลาเพียงสองวันก็เลเวลขึ้นถึง 15 ความเร็วขนาดนี้ แม้แต่ลูกหลานตระกูลใหญ่ก็คงเทียบไม่ติด
ตอนนี้ อัญมณีล้ำค่าเช่นนี้ กลับไม่มีใครเห็นค่า