หลังออกจากดันเจี้ยน ฉินเฟิงตั้งใจจะไปเยือนดันเจี้ยน[เมืองน้ำแข็งนิรันดร์]
แต่เพื่อรีบเลื่อนเป็นระดับ 15 ให้เร็วที่สุด เพื่อปลดล็อกช่องสกิล และเรียนรู้ศรระเบิด ในที่สุดเขาก็เลือกป่าอันมืดมิดที่คุ้นเคย
พอมีศรระเบิดซึ่งเป็นสกิลติดตัว ฉินเฟิงจะกวาดมอนสเตอร์ได้เร็วขึ้นอีกขั้น เพราะนี่คือสกิลโจมตีหมู่
ไม่นานนัก ทั้งสามคนก็เข้าไปในป่าอันมืดมิดอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้
เพราะเล่นดันเจี้ยนนี้ซ้ำมาหลายรอบ กวานชีหลับตายังรู้ว่าจุดไหนมีมอนสเตอร์เยอะที่สุด
"วื้ด~" แสงสีทองผ่าออกจากร่างทั้งสาม
"ฮ่า ๆ ๆ อัปเลเวลแล้ว ผมขึ้นระดับ 15 แล้ว!" กวานชีหัวเราะก้อง
"สองวัน พี่เฟิง แค่สองวันเราก็ขึ้นถึงระดับ 15 แล้ว!"
"ต่อให้พวกระดับ SSS คงไม่ได้เร็วกว่าเราแบบนี้หรอกมั้ง"
กับคำพูดสุดท้ายของกวานชี ฉินเฟิงส่ายหน้า: "ถึงแต่ละดันเจี้ยนจะมีข้อจำกัดเรื่องระดับ ไม่อนุญาตให้คนเลเวลสูงพาคนเลเวลต่ำ แต่ทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้น!"
"เช่น พื้นที่กลางแจ้ง!"
เมื่อคำว่า "พื้นที่กลางแจ้ง" หลุดจากปากฉินเฟิง กวานชีก็เงียบไป
เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่ารากฐานของตระกูลใหญ่เหล่านั้นแข็งแกร่งขนาดไหน ถึงขั้นจินตนาการก็ไม่ออก
ซูจิ่วจิ่วเอ่ยถาม: "พี่เฟิง มีคนที่ยอมเสี่ยงไปพื้นที่กลางแจ้งที่อันตรายเพื่ออัปเลเวลจริง ๆ เหรอ?"
"ไม่รู้สิ! ทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้น ไม่ใช่เหรอ?" ฉินเฟิงตอบซูจิ่วจิ่วด้วยประโยคเดิม
"ดังนั้น เราจะอยู่กับที่ไม่ได้ ต้องรักษาทัศนคติที่ก้าวไปข้างหน้าตลอดเวลา"