"กิ๊กกิ๊ก..."
เห็นฉินเฟิงถูกตัวเองทำให้ตะลึง เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะ...ไม่สิ...
ตอนนี้ควรเรียกนางว่าจุติเทพจองเวรต่างหาก เสียงหัวเราะระฆังเงินดังออกจากปากนาง
"ไอ้หนู ข้ายังชอบท่าทางเย่อหยิ่งไม่ยอมใครและเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของเจ้าเมื่อครู่มากกว่านะ"
"นี่..." ฉินเฟิงรู้ตัวว่าตนเองประมาทไปแล้ว
ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ยังจะแปลงร่างได้อีก!
แต่คิดดูแล้วก็ถูก จะอยู่อย่างไร้ฝีมือมาหลายพันปีได้ยังไงกัน?
ถึงจะโง่เขลาแค่ไหน ก็ควรจะปีนขึ้นไปเป็นเจ้ากวางครึ่งคนครึ่งปีศาจได้แล้วล่ะ
"เหอะ ๆ ๆ ข้าไม่ล้อเล่นกับเจ้าแล้วล่ะ" จุติเทพจองเวรเก็บกลิ่นอายสังหารลงทั้งหมด กลับคืนสู่ท่าทางก่อนหน้านี้อีกครั้ง กลายร่างกลับเป็นเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะดังเดิม
"เมื่อครู่เจ้ายังบอกว่าอยากล้างแค้นอีกนะ?" ฉินเฟิงอดถามไม่ได้
"ใช่!" เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะพยักหน้า
"จะไปล้างแค้นกับเจ้ามือดำผู้อยู่เบื้องหลังคนนั้น?" ฉินเฟิงถามอีกครั้ง
"ถูกต้อง!" เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะพยักหน้าอีกครั้ง
"แต่เจ้าจะรู้หรือว่ามันเป็นใคร?" ฉินเฟิงถามต่อ
"ไม่รู้!" เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะส่ายหน้าอีกครั้ง
สองคนก็ผลัดกันถามผลัดกันตอบอยู่อย่างนั้น
บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้น
"แต่เจ้าไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง แล้วเจ้าจะล้างแค้นยังไง?" ในที่สุดฉินเฟิงก็ปวดหัว
รู้งี้แต่แรกก็ไม่ควรตกลงกับเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะตั้งแต่แรก ตอนนี้ตัวเองลงไปอยู่ในวังวนแห่งนี้อีกแล้ว ถึงแม้จะถอนตัวตอนนี้ ร่างกายก็เต็มไปด้วยโคลนตมอยู่ดี
เพราะยังไงซะ ตัวเองก็ได้รู้ความลับของเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะเข้าแล้ว
นางไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองออกไปง่าย ๆ แน่นอน
ต่อให้ตอนนี้ตัวเองจะสามารถใช้กฎของดันเจี้ยนบังคับให้ออกไปได้ก็เถอะ
แต่แล้วหลังจากนี้ล่ะ?