ดูเหมือนจะมองออกถึงความลำบากใจของหวังเหมิ่ง ฉินเฟิงจึงรีบเอ่ยอธิบาย "หัวหน้าหวัง นี่คือการตัดสินใจของพวกเราเอง ทางผู้อำนวยการอู่ก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน"
"อีกอย่าง พวกเราสามพี่น้องไม่ใช่ดอกไม้ในโรงเรือนสักหน่อย"
"คุณวางใจได้เลย พวกเราจะไม่สร้างปัญหาให้แน่นอน"
"แบบนี้..." หวังเหมิ่งเกิดความลำบากใจขึ้นมาชั่วครู่
ถึงแม้คำพูดของฉินเฟิงจะฟังดูเข้าที แต่ถ้าทั้งสามคนเกิดเรื่องขึ้นที่นี่จริง ๆ เขาต้องรับผิดชอบใหญ่หลวงแน่นอน
"เฮ้ย! หวังน้องชาย นายวางใจได้เลย ยังมีฉันอยู่นี่ไง? พวกเขาอยู่ที่นี่ ฉันจะคอยจับตาดูพวกเขาตลอด ถ้าสถานการณ์มีทีท่าไม่ดี ไม่ต้องรอให้นายสั่ง ฉันจะสั่งให้พวกเขาออกไปให้ไกล ๆ เลย" ผู้อำนวยการอู่ก้าวออกมาประกันให้ฉินเฟิงทั้งสามคน
"ถ้าเกิดอุบัติเหตุจริง ๆ ความรับผิดชอบหลักต้องตกอยู่ที่ฉัน เพราะคนพวกนี้ฉันเป็นคนพามา"
เห็นผู้อำนวยการอู่พูดเช่นนี้ หวังเหมิ่งก็ไม่ถือสาอะไรอีก อย่างน้อยตัวเองก็เป็นกำลังหลัก จะรอดจากคลื่นอสูรครั้งนี้ได้หรือไม่ยังไม่รู้เลย
ถ้ารอดมาได้ ไม่ว่าจะถูกลงโทษหนักแค่ไหนก็ยอมแบกรับ แต่ก็ต้องพูดกันให้ชัดไว้ก่อน
"อีกสักครู่เมื่อคลื่นอสูรมา ทางฉันไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะดูแลพวกนาย" หวังเหมิ่งฉีดวัคซีนให้ฉินเฟิงล่วงหน้า
"ที่นายทำได้ คือพยายามรักษาความปลอดภัยของตัวเองให้มากที่สุด"
"ถ้าเผอิญ..."
"ฉันหมายถึงถ้าเผอิญ สังเกตเห็นว่าสถานการณ์ไม่ปกติ ให้รีบออกไปทันที เข้าใจไหม?"