"เอ่อ...ก็ได้นะ!" ถึงแม้หวังเหมิ่งจะไม่รู้ว่าผู้อำนวยการอู่มีแผนอะไรอยู่ในใจ แต่ในสนามรบ เขาเป็นเพียงโล่เกราะที่ต้องทำตามคำสั่งเท่านั้น
แม้ว่าหวังเหมิ่งจะสังกัดกรมป้องกันเมือง ส่วนผู้อำนวยการอู่เป็นเพียงกระทรวงศึกษาธิการ ทั้งสองคนไม่ได้อยู่ในระบบเดียวกันเลยก็ตาม
แต่หวังเหมิ่งก็รู้ดีถึงความสามารถในการบัญชาการของผู้อำนวยการอู่ และสายตาอันเฉียบคมในการควบคุมสนามรบ
เขาถึงยอมทำตามคำสั่งของผู้อำนวยการอู่
"หลินจ้าน หน้าที่ของนายคือคอยสังเกตสภาพของหวังเหมิ่งตลอดเวลา พร้อมกับให้เหล่านักบวชของสำนักงานพลังเหนือธรรมชาติคอยดูแลพลังชีวิตของเขาให้อยู่ในเกณฑ์ปกติตลอด" ผู้อำนวยการอู่หันไปมองหลินจ้านที่อยู่ด้านข้าง
"ได้!" หลินจ้านพยักหน้า
"มู่หยาง งานของนายหนักที่สุด อย่าให้เจ้านกขนปุกปุยสองตัวนั้นมารบกวนสนามรบตรงนี้ได้เด็ดขาด" ผู้อำนวยการอู่เงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วส่งคำสั่งไปยังซูเหม่หยาง
"วางใจได้ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ เจ้านกขนกระจัดกระจายสองตัวนี้จะไม่สามารถมารบกวนพวกนายได้ในระยะเวลาอันสั้น แต่พวกนายก็ต้องรีบด้วย ฉันยื้อได้ไม่นานหรอก!" ซูเหม่หยางซึ่งกำลังคลุกคลีอยู่กับนกขนาดใหญ่สองตัวบนท้องฟ้าพยักหน้าตอบกลับ
พอได้ยินผู้อำนวยการอู่จัดวางภารกิจชุดหนึ่งผ่านช่องสัญญาณ ฉินเฟิงก็เอ่ยปากขึ้นมา:"ท่านผู้อำนวยการ เปิดทีมหน่อยสิ"
"ไม่งั้น อีกเดี๋ยวพวกท่านจะโดนถล่มยับเยิน!"
"หมายความว่ายังไง?" ผู้อำนวยการอู่ไม่ค่อยเข้าใจ
"ไม่เป็นไร เชื่อผมเถอะ แล้วอีกเดี๋ยวท่านก็จะรู้เอง!" ฉินเฟิงพูดเป็นปริศนา
เห็นดังนั้น ผู้อำนวยการอู่จึงเปิดทีมขึ้นมาทันทีและดึงทีมของฉินเฟิงเข้าไปรวมอยู่ด้วย