พูดมาถึงขนาดนี้ ผู้อำนวยการเจิ้งก็รู้สึกกระหายน้ำขึ้นมาเช่นกัน
ตอนนี้ ชาของผู้อำนวยการอู่ก็ชงเสร็จพอดี
ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ รสชาติยังเป็นรสชาติเดิม แต่คนไม่ใช่คนที่เคยรุ่งโรจน์ผาดโผนอีกต่อไป
ในอดีตเจิ้งจื้อเยียนเคยเป็นบุคคลที่โด่งดัง พรสวรรค์แข็งแกร่ง กดทั้งยุคสมัย
ไม่อย่างนั้น เขาก็ไม่ได้นั่งตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันจูเชวี่ย
แต่ตอนนี้ วีรบุรุษแก่ชราลง ความทะเยอทะยานในใจถูกเวลาบดขยี้ไปทีละน้อย
แต่ในใจเขายังคงมีความยึดมั่นอย่างหนึ่ง นั่นคือการทำให้สถาบันจูเชวี่ยแข็งแกร่งขึ้น
“ผู้อำนวยการเจิ้ง สถาบันจูเชวี่ยไม่เคยลองเลียนแบบสามสถาบันอื่นจริงหรือ?” ฉินเฟิงถามความสงสัยในใจออกมา
“จะไม่ลองได้ยังไง ตอนแรกสถาบันจูเชวี่ยก็ใช้แนวคิดการสอนแบบนี้เหมือนกัน” เจิ้งจื้อเยียนพูดช้าๆ
“การถือกำเนิดของอัจฉริยะขั้นสุด มักมาพร้อมกับการใช้ทรัพยากรมหาศาล สิ่งนี้ไม่ต้องสงสัย”
“แต่คนแบบนั้น ใครบ้างไม่หยิ่งผยอง ทั้งวันทำตัวเหมือนฟ้าเป็นใหญ่ ดินเป็นรอง ตัวเองเป็นที่สาม ใครก็ไม่ยอม ใครก็ไม่ฟัง ต่อให้ว่ากล่าวสองประโยค ก็คิดว่าเรากดขี่เขา”
“แต่พวกเขาลืมไปว่า อัจฉริยะที่ยังไม่เติบโต ไม่ใช่ผู้แข็งแกร่ง ต่อให้พรสวรรค์ของเธอเป็นหนึ่งในใต้ฟ้า!”
“ความหยิ่งยะโส ทำให้เธอมีศรัทธาที่พ่ายแพ้ไม่ได้ในใจได้จริง แต่มันไม่ใช่ทุนที่จะทำให้ดูถูกคนทั้งโลก”
“ต่อมา ก็เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ...
“อัจฉริยะพวกนั้น ตอนออกไปทำภารกิจ ถูกพวกหนูที่มองไม่เห็นแสงสว่างลอบสังหาร!”