มินะทอร์ทองคำระดับราชา มีพลังชีวิต 1,000,000 แต้ม
ดูเหมือนเยอะมาก แต่ในสายตาของฉินเฟิง มันก็แค่ถุงเลือดก้อนใหญ่เท่านั้นแหละ สู้ไปเรื่อย ๆ ยังไงก็ต้องตาย
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว~
ฉินเฟิงยิงธนูไม่หยุด พลังเลือดของบอสก็ลดลงเรื่อย ๆ
เมื่อพลังชีวิตของมินะทอร์ทองคำลดลงถึง 80% ในที่สุดมันก็ใช้สกิล
“แมลงเอ๋ย แมลงจิ๋ว ฉันจะทุบพวกแกให้แหลก!” มินะทอร์ทองคำคำรามด้วยความโกรธ ยกค้อนยักษ์ขึ้นทั้งสองมือ เตรียมการโจมตีที่รวบรวมพลังทั้งหมด
“เจ็ด เจ็ด รีบหลบ อย่ารับมัน!” ฉินเฟิงตะโกนใส่กวานชีทันที
อันที่จริงไม่ต้องให้ฉินเฟิงพูด กวานชีก็เริ่มวิ่งหนีแล้ว
ล้อเล่นหรือไง ความเสียหายสกิล 2,000 ต่อย แม้ว่ากวานชีจะรับไหว เขาก็ไม่รับหรอก เขาไม่โง่ สกิลที่หลบได้จะไปรับมันทำไม
เมื่อเห็นกวานชีวิ่งออกจากระยะโจมตีของบอส ฉินเฟิงจึงหันความสนใจกลับมาที่มินะทอร์ทองคำอีกครั้ง
“จิ่วจิ่ว คอยดูพลังเลือดของเจ็ดด้วย”
“รู้แล้วพี่เฟิง” ซูจิ่วจิ่วพยักหน้าตอบรับ
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว...
–2115 (x2)
...
ตอนที่บอสกำลังรวบรวมพลังโจมตี มันขยับไม่ได้ แต่ฉินเฟิงสามารถโจมตีได้
–2115 (x2)
ลากแล้วถอยแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา ต่อให้มินะทอร์ทองคำตัวนี้เป็นบอสระดับราชาก็ทนการโจมตีไม่หยุดของฉินเฟิงไม่ไหว
พลังเลือดของมันก็ลดลงอย่างเป็นระเบียบ