“เจอเครื่องประดับไร้ระดับอีกสองชิ้น พี่เฟิง นี่ท่าจะไร้เทียมทานจริง ๆ นะเนี่ย!” ทันใดนั้น เสียงของกวานชีก็ดังขึ้นข้างหูฉินเฟิง
ฟังแล้ว ฉินเฟิงยิ้มน้อย ๆ พลางพูดว่า “ตอนแรกฉันคิดว่า พอเก็บชุดที่เราต้องการได้ครบแล้ว จะไปท้าทายดันเจี้ยนอื่น ๆ”
“แต่ดูจากตอนนี้แล้ว คงต้องลุยป่าอันมืดมิดซ้ำอีกหลายรอบล่ะ”
นักสู้อาชีพหนึ่งคน สวมใส่อุปกรณ์ได้ทั้งหมด 12 ชิ้น
อาวุธ หมวกเกราะ เสื้อผ้า กำไลข้อมือ(โล่) เข็มขัด ถุงมือ รองเท้า สร้อยคอ แหวนสองวง กำไลข้อมือสองอัน
จริง ๆ แล้ว ก็ไม่ได้แปลกที่จะมีพวกดื้อรั้นใส่แหวนมาเป็นสิบวง แต่อุปกรณ์ที่ใช้งานได้จริง มีแค่สองชิ้นเท่านั้น
เช่นเดียวกัน นักรบไม่สามารถสวมกำไลข้อมือกับโล่พร้อมกันได้ ทั้งสองอย่างใช้ได้ผลแค่เพียงชิ้นเดียว
แต่ก็มีจุดที่ดูไม่เข้าท่าอยู่จุดหนึ่ง นั่นคือ ไม่มีกางเกง!
ในตอนแรก ฉินเฟิงเองก็ไม่เข้าใจเรื่องนี้เหมือนกัน
แต่ตั้งแต่ที่ได้เห็นชุดหนังงูที่กวานชีใส่ เขาก็เข้าใจแล้ว
เพราะชุดต่อสู้มันรวมกางเกงมาด้วยในตัว การใส่ชุดก็เท่ากับใส่กางเกงแล้ว
ตอนนี้กวานชี ทั้งตัวเขียวแวววาวเลยทีเดียว เพราะเกล็ดงูมันมีประกายสะท้อนแสง
“แค่ต้องลุยดันเจี้ยนซ้ำอีกไม่กี่รอบ จะไปกังวลอะไรกัน ทั้งหมดมันก็คือการอัปเลเวล จะฝึกที่ไหนก็เหมือนกัน” กวานชีไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย
ยังไงก็มีพี่เฟิงอุ้มอยู่ แค่ตัวเองยั่วโทสะไป บอสก็ต้องยอมมอบของออกมาอย่างว่าง่าย
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ทั้งคู่คุ้นเคยกับดันเจี้ยนนี้เป็นอย่างดีแล้ว ระดับของมอนสเตอร์ในนั้นก็ยังไม่ถึงขีดจำกัดการเก็บเกี่ยวของนักเก็บเกี่ยวความมืด