มองดูเจ้าตัวเล็กที่หลับใหลอยู่ ฉินเฟิงคิดในใจพลางก้าวเข้าไปในดันเจี้ยนเมืองน้ำแข็งนิรันดร์อีกครั้ง
“เฮ้อ เพื่อเจ้าตัวเล็กนี่ ต้องลำบากข้าหน่อยแล้วล่ะ” ฉินเฟิงนึกถึงเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะแล้วก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
เมื่อฉินเฟิงก้าวเข้าไปในเมืองน้ำแข็งนิรันดร์ เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะก็มาหาเขาเป็นคนแรก
“โอ๊ะ นี่ไม่ใช่ไอ้เด็กเปรตที่เพิ่งจากไปเมื่อกี้หรอกหรือ? คิดตกได้แล้วหรือไง?” เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะเอาแขนโอบอก ยืนอยู่ข้าง ๆ มองฉินเฟิงแล้วพูดหยอกเย้า
“ฉัน...” ฉินเฟิงแทบกลั้นไม่อยู่จริง ๆ
เห็นฉินเฟิงไม่สนใจตนเอง เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะก็ไม่โกรธ
ทันใดนั้น นางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของชีวิตขั้นสูงระดับหนึ่ง
มองไปยังต้นตอของกลิ่นอายนั้น เพ่งมองดูก็เห็นเพียงนกสีเขียวตัวหนึ่งที่ฉินเฟิงประคองไว้ในสองมือ
“นี่มัน...”
“ไม่ถูก ในตัวมันกลับมีเลือดของชิงหลวนยุคบรรพกาล?”
“นกสีเขียวตัวนี้เลือดบรรพบุรุษฟื้นคืนมาแล้ว!!”
ในตอนนี้ เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะตกตะลึงในใจเป็นอย่างมาก นางคิดไม่ถึงเลยว่าฉินเฟิงจะยังมีลูกนกที่คล้ายชิงหลวนอยู่อีกตัว
ได้ยินเจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะถามตัวเองตอบเอง ฉินเฟิงก็มองนางด้วยความแปลกใจ
“เจ้ารู้จักอสูรศักดิ์สิทธิ์ยุคบรรพกาลชิงหลวนด้วยหรือ?”
“พูดไร้สาระ อย่าว่าแต่ชิงหลวนเลย แม้แต่หิมะสายลมข้าก็เคยเห็นมาแล้ว” เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะยื่นมือขวาออกไป จับท้ายทอยของเจ้าตัวเล็กแล้วยกมันขึ้นมา
เห็นภาพนี้ ฉินเฟิงมุมปากกระตุกทันที
“มัน...ต้นกำเนิดหายไปหรือ?” เจ้าแห่งน้ำแข็งและหิมะมองออกในพริบตาว่าเสี่ยวเฉาในตอนนี้เป็นอย่างไร