“นี่...”
ในเวลานี้ ซูอู่กับซูติงกั๋วพ่อลูกทั้งสอง ไม่รู้จะพูดอะไรดีเลยสักคำ
ศึกครั้งนั้นเมื่อสามร้อยปีก่อน แม้จะรู้เพียงจากคำบอกเล่าอย่างง่ายๆ ของท่านผู้เฒ่า แต่พวกเขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความโหดร้ายทารุณในนั้น
ภารกิจที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ กลับถูกคนรุ่นก่อนใช้ชีวิตเข้าแลก เพื่ออุด เพื่อถม จนสำเร็จลุล่วง
แต่ถึงกระนั้น ท้ายที่สุดก็ยังไม่สามารถฆ่ามังกรอเวจีตัวนั้นให้สิ้นซากได้
“ห้วงเหว มันคืออะไรกันแน่?” ซูอู่อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามจากใจจริงออกมา
สำหรับคำถามนี้ ต่อให้เป็นซูเจิ้งเฟิงที่อายุยืนถึงสามร้อยปี ก็ไม่อาจตอบได้
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?” ซูติงกั๋วถามขึ้นมาอีกครั้ง
“เพราะเมืองชางหลานถูกทำลายจนแหลกสลาย พลังป้องกันของเมืองจึงลดลงอย่างมาก จนทำให้อสูรบางตัวหาช่องโหว่เข้าไปได้” ซูเจิ้งเฟิงเล่าต่อไป
“ตอนที่ต้องเผชิญกับการบุกโจมตีครั้งใหญ่ของเหล่าอสูร ตอนนั้นพวกเราไม่มีกำลังเหลือพอจะต้านทานได้เลย”
“ทำได้เพียงทิ้งบางพื้นที่ ถอยร่นเข้ามาในเขตเมือง สร้างแนวป้องกันขึ้นที่ขอบเมือง”
“และแนวป้องกันนั้น ก็คือกำแพงเมืองป้องกันของเมืองชางหลานในปัจจุบันนี้เอง อีกทั้งยังเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างมนุษย์กับอสูรอีกด้วย”
“ส่วนเหตุผลที่เมืองชางหลานตลอดสามร้อยปีที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ตื่นรู้ที่มีพรสวรรค์ระดับ SSS เกิดขึ้นเลย สาเหตุใหญ่ก็คือการทำลายสายธาราแห่งพิภพของดินแดนแถบนั้น”
“และตอนนี้ สามร้อยปีผ่านไป สายธาราแห่งพิภพของเมืองชางหลานก็ค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้นมา”
“ด้วยเหตุนี้ จึงดึงดูดสายตาคนบางกลุ่มให้จ้องมอง”
“สายธาราแห่งพิภพ คำๆ นี้ หากพูดในยุคที่โลกแห่งข้อมูลเป็นอย่างทุกวันนี้ พวกเจ้าอาจจะไม่เข้าใจ”