ฉู่เสวียนเกอเห็นว่าเธอตั้งใจเรียนเป็นอย่างดี ก็ขยายความรู้ให้เพิ่มอีกเล็กน้อย
"ฉันสาธิตให้ดูสักรอบ แล้วเธอลงมือทำ ฉันคอยชี้แนะ"
เผย์เหอหนิงภายใต้การชี้แนะของเขา ทำยาลดความเหนื่อยล้าระดับต้นเสียหายไปสองหม้อ
ฉู่เสวียนเกอวางยาสองหม้อที่เธอต้มพลาดไว้บนโต๊ะ: "ดูความแตกต่างของยาสองหม้อนี้ให้ดี"
ยาลดความเหนื่อยล้าระดับต้นมีสีฟ้า กลิ่นหญ้าอ่อนๆ ของเหลวไหลลื่นมาก
แต่สองหม้อที่เธอต้ม หม้อหนึ่งดำ หม้อหนึ่งเขียว
หม้อดำมีกลิ่นไหม้ คล้ายเสจที่ไหม้เกรียม
หม้อเขียวมีกลิ่นของพืชเน่าเปื่อย ของเหลวข้นหนืด
ฉู่เสวียนเกอหยิบขวดสีดำขึ้นมาเขย่า ดมดู: "หม้อนี้ต้มนานไป จับเวลาไม่ค่อยดี คนไม่ทั่ว ฤทธิ์ของวัตถุดิบออกมาไม่เต็มที่"
"ส่วนหม้อนี้... ใส่วัตถุดิบมากเกินไป"
—
เผย์เหอหนิงเกาะแขนฉู่เสวียนเกอ เดินไปที่ลานจอดรถ
เธอมองเห็นชายหนุ่มรูปงามสูงใหญ่ยืนสูบบุหรี่อย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่มุมหนึ่ง แม้จะสวมชุดสูทที่ตัดเย็บเข้ารูป แต่กลับแผ่รังสีความดุร้ายแฝงความอิสระออกมาอย่างชัดเจน
เผย์เหอหนิงดึงแขนเสื้อเขา ถามด้วยความสงสัย: "คนนั้นคือ... เหอเหลียนเหย่?"
ฉู่เสวียนเกอสายตาหม่นลง: "ใช่เขา"
เขาและเหอเหลียนเหย่เป็นเพื่อนซี้ที่โตมาด้วยกัน สนิทกันมาก
ในความทรงจำของฉู่เสวียนเกอ การพบเหอเหลียนเหย่ครั้งสุดท้ายคือในปีที่สี่ที่เกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงได้ถือกำเนิดขึ้นในชาติที่แล้ว