"โอ้?"
สวีเซียวเบิกตาขึ้นเล็กน้อย เต้าหยวนก็เป็นผู้ที่ถูกลิขิตด้วยหรือ?
เมิ่งฟานแนะนำเต้าหยวนก่อน แล้วยิ้มให้สวีเซียว "เจ้าหน้าที่สวี ท่านผู้นี้คือจางต้าเฉวียน พี่ใหญ่จางแห่งแดนเทียนหยวนของข้า กำเนิดจากสำนักเซียนเพียวเมี่ยวแห่งโลกเบื้องล่าง ภูมิขั้นเซียนดินหก ณ ตอนนี้เป็นศิษย์คนสนิทของผู้อาวุโสลู่ ฝีมือเทพญาณด้านค่ายกลเข้าขั้นสุดยอด!"
"เป็นความภาคภูมิใจของแดนเทียนหยวนเรา!"
เต้าหยวนยิ้มพลางลูบเครา "ได้ยินชื่อเสียงเจ้าหน้าที่สวีมานาน ว่ามีพรสวรรค์สองทองหกเกราะ เกินคนทั้งปวง สมกับเป็นผู้มีบุคลิกไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วย อิอิ!"
สวีเซียวผู้นี้ ทุกคนรู้จักดี อีกทั้งยังเป็นเต้าหยวนที่ให้เมิ่งฟานเชิญสวีเซียวมา
อัจฉริยะเช่นนี้ แม้จะค่อนข้างเจ้าชู้ แต่สองทองหกเกราะหมายถึงอนาคตอันไร้ขอบเขต จะมองข้ามไม่ได้
แน่นอน ที่สำคัญที่สุดคืออีกฝ่ายได้เข้าใกล้ผู้อาวุโสหลัวซู่ในสำนักหยินหยาง มีเบื้องหลังหนาแน่น จึงควรดึงความสัมพันธ์ไว้
สวีเซียวได้ฟังก็ยิ้มน้อยๆ คารวะเต้าหยวน "เจ้าหน้าที่สวีเซียว ขอคารวะผู้อาวุโสเต้าหยวน ทางโลกเบื้องล่างล้วนคิดว่าท่านผู้อาวุโสละสังขารไปเมื่อสองแสนปีก่อน ไม่คิดว่าท่านผู้อาวุโสจะพุ่งขึ้นสวรรค์เสียแล้ว น่าชื่นชมยิ่งนัก"
สองคำ "เต้าหยวน" เอ่ยออกมา แม้แต่เมิ่งฟานและผู้อพยพขึ้นสวรรค์อีกเจ็ดแปดคนล้วนตะลึง
สวีเซียวผู้นี้รู้จักพี่ใหญ่จางอีกด้วยหรือ?
เต้าหยวนตาชรากระพริบ สองแสนปีแล้ว ยังมีคนจำเขาได้?
ชายชราผู้สวมชุดป่านรีบโบกมือยิ้ม "เจ้าหน้าที่สวี นามข้าเล็กน้อย ไม่ควรเอ่ยถึง ขอเพียงเรียกข้าว่าศิษย์พี่จางก็พอ"
เขาจ้องสวีเซียว ตาแก่เป็นประกาย สงสัยใคร่รู้ "เจ้าหน้าที่สวีจำข้าได้ เช่นนั้นเจ้าหน้าที่คงเป็นศิษย์รุ่นหลังของสำนักเซียนเพียวเมี่ยวข้ากระมัง?"
ที่จำเขาได้ ก็ต้องเคยเห็นรูปร่างหน้าตาของเขามาก่อน