กลิ่นหอมเย้ายวนคละคลุ้ง ปราณเซียนพลิ้วไหว
ไป๋อี หลิวชิงเฉียน ในยามนี้งดงามเหลือจะพรรณนา ดวงตางดงามเป็นประกายระยิบระยับ ดั่งประดับหมู่ดารา
สวีเซียวโอบกอดนาง ยิ้มบาง ๆ : “ชิงเฉี่ยน ระหว่างเราจะมาพูดเรื่องพวกนี้ทำไม เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
“กระบี่เซียนที่ส่งให้เจ้าเมื่อคราวก่อน เจ้าหลอมสำเร็จแล้ว นี่คืออาวุธเซียนชั้นยอด เข็มขัดหยกสวรรค์เก้าชั้น ส่งให้เจ้า”
จากคลังมิติ หยิบเข็มขัดหยกที่เปล่งประกายแสงเซียนออกมา วางลงในมือน้อย ๆ ของหลิวชิงเฉียน
“อ๊ะ?!”
นางเบิกตากว้าง ร่างระหงที่ได้สัดส่วนสมบูรณ์แบบสั่นน้อย ๆ
“สวีเซียว! เจ้าดีกับข้ายิ่งนัก!”
“ข้า หลิวชิงเฉียน ได้คู่เช่นเจ้า เป็นบุญวาสนาของข้า!”
โอบกอดสวีเซียว ตื่นเต้นจนไม่อาจปล่อยวาง
ดวงตางดงามเป็นประกายแวววาว เผยความภาคภูมิใจหลายส่วน
ฮึ่ม ๆ!
เจ้าน้อยโลกีย์!
ถูกข้าจับหมดแล้วล่ะสิ!
ส่งอาวุธเซียนอีกแล้ว หึ ๆ ดูสิ ต่อไปอาจารย์จะจัดการเจ้าอย่างไร!
แววตาเผยความดูแคลน หลิวชิงเฉียนดูถูกเจ้าบทบาทโลกีย์อย่างสวีเซียวเช่นนี้
เรื่องของหยุนกูซิน นางรู้มาตั้งนานแล้ว ไอ้สัตว์นรกนี้มีแม่นางหยานเป็นคนรักตั้งมากมาย ยังไม่พอ ยังยื่นกรงเล็บปีศาจอีก!
ช่างน่าขยะแขยงยิ่งนัก!
ต้องลงโทษให้สาสม! รีดทรัพยากรให้หมด!
ให้เจ้าคิดจะยื่นกรงเล็บปีศาจไปทุกหนทุกแห่ง!
[มอบอาวุธเซียนสายคาดหยกเทวะเก้าชั้นฟ้า คืนกลับอาวุธเซียนสูงสุด เชือกมัดเซียน]
หลังจากโอบกอดกันอยู่ครู่หนึ่ง หลิวชิงเฉียนสวมกระโปรงท่อนบนเรียบร้อย ใบหน้าแดงเรื่อ แววตาเปี่ยมความเสียดายเอ่ยว่า: “สวีเซียว ข้าเคยสาบานไว้ว่าจะไม่หาสหายร่วมเต๋า ขอโทษ...”
สวีเซียวยิ้มสงบ : “ไม่เป็นไร เรารักกันจริง จะผูกพันเป็นสหายร่วมเต๋าหรือไม่ ก็ไม่สำคัญ”