เสียงขลุ่ยหยินบรรเลง เพลงขลุ่ยแปรเปลี่ยนเป็นวิญญาณอาฆาตและภูตผีจำนวนนับไม่ถ้วน โหมกระหน่ำเข้าใส่สวีเซียว
ไร้รูปไร้ร่าง พุ่งตรงสู่ทะเลญาณในสมอง กัดกินเทพวิญญาณ!
"บังอาจไม่เคารพผู้อาวุโสสูงสุดของข้า วันนี้จะให้เจ้าวิญญาณสลาย สู่สุญญากาศ!!"
เสียงร่ำไห้กึกก้องสะเทือนฟ้า หมอกดำหนาทึบ แผ่คลุม อำนาจกดดันแห่งจอมราชันท่วมท้นทั่วลานกว้าง สะเทือนเลื่อนลั่น!
"โห พี่ไม่ธรรมดาจริงๆ นี่คือผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักเก้าหยิน!"
"ถือขลุ่ยหยินจอมราชัน! ใต้จอมราชันไร้คู่ต่อสู้!!"
ฝูงชนส่งเสียงโห่ร้องตื่นเต้น เร้าอารมณ์ จ้องมองสวีเซียวจะม้วนสิ้นชีพ
วิญญาณอาฆาตและภูตผีรุกล้ำเข้าสู่ทะเลญาณ สวีเซียวยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ขัดขวาง
เมื่อบรรลุขั้นเซียนดิน เทพญาณวิญญาณเซียนของเขาพลุ่งพล่านแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า ดุจมีตัวตนจริง
แสงทองสาดส่อง วิญญาณอาฆาตที่รุกล้ำทะเลญาณถูกเทพวิญญาณกายทองเตะระเบิดในพริบตา กลายเป็นอาหารหล่อเลี้ยงถูกดูดซับไปทีละตน
ท่ามกลางเสียงขลุ่ยรุกราน รอบกายสวีเซียวพลันเปล่งประกายแสงทองลี้ลับนับอนันต์
กลิ่นอายพุทธะหมื่นประการแผ่เอิบอาบ กายเนื้อที่ได้รับการหนุนเสริมจากมวลเทพเม็ดยาส่องสว่างดุจดวงตะวัน
"บัดซบ?!"
"กายเนื้อนี้?! พี่เฮยระวัง!"
ตู๋กูจิงอวิ๋นเป็นคนแรกที่สัมผัสถึงความผิดปกติ เบิกตากว้างร้องเตือน
แต่ก็สายเกินไป สวีเซียวไม่ได้รับผลกระทบจากเสียงขลุ่ยวิญญาณอาฆาตแม้แต่น้อย ใช้มหาวิถีแห่งการหลบหนีขั้นสูงสุด
เกือบจะเคลื่อนย้ายวาบ กลายเป็นแสงทองผืนหนึ่งพุ่งทะยานไปเบื้องหน้าเฮยอู๋จี้
"เจ้า...ไม่เป็นอะไร?!"
เฮยอู๋จี้หน้าตาตกใจ เกราะทองคำอาวุธเซียนพลันปกคลุมร่าง ปกป้องกายเนื้อไว้
"ปัง!!!"