เรือนเล็กของสวีเซียว เตียงในห้อง
“ผู้อาวุโสสวี... ท่านใจกว้างถึงเพียงนี้ บนตัวคงมีทรัพยากรอีกมากกระมัง?” จินหลิ่วเซียงเอ่ยปาก หายใจหอมรวยริน ใบหน้างามระเรื่อแดง
สวีเซียวยิ้มพลางหัวเราะ “ไม่มากหรอก ไม่มาก... แต่หลิ่วเซียง เจ้าวางใจเถิด แม้จะไม่มาก แต่ใช้สำหรับเจ้า ต้องเพียงพอแน่นอน”
“ต่อให้ข้าตายจากไป ก็ไม่มีทางปฏิบัติต่อเจ้าอย่างขาดตกบกพร่อง”
ในใจแอบหัวเราะ
ปฏิบัติอย่างขาดตกบกพร่องย่อมไม่มีทาง ระดับสายสัมพันธ์ของอีกฝ่ายตอนนี้ขึ้นถึงขั้น 2 แล้ว
แม้แต่ระดับพรชะตา ยังเลื่อนขึ้นเป็นระดับ B ในช่วงไม่กี่วันนี้
ภายภาคหน้า เขาต้องมอบสิ่งของให้อีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อบรรลุจุดประสงค์แห่งชัยชนะร่วมกัน
นี่คือวาสนาของจินหลิ่วเซียงโดยแท้
ตลอดช่วงเวลาที่คบหาดูใจกันมา เขาพบว่าจินหลิ่วเซียงแม้จะค่อนข้างงกเงิน มีความคิดเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง
แต่โดยรวมแล้ว เป็นสตรีที่มีอุปนิสัยใจคอ มีหลักการ
ต่อหน้าเขาไม่ปิดบังอำพราง ต้องการสิ่งใดก็พูดออกมาตรงๆ นี่ทำให้สวีเซียวส่งของให้โดยไม่ต้องหาเหตุผลใดๆ เลย
สตรีผู้กุมชะตาฟ้าเช่นนี้ ช่างถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยแท้
รับผิดชอบให้หมดสิ้น ทรัพยากรฝึกฝนตลอดเส้นทางของนาง สวีเซียวตัดสินใจจะรับผิดชอบให้ทั้งหมด!
“จริงหรือ?! หลิ่วเซียงขอบคุณผู้อาวุโสสวีเจ้าคะ!”
จินหลิ่วเซียงดีใจนัก ใบหน้าขาวดุจหิมะปรากฏรอยแดงระเรื่อ
เวลานี้ สวีเซียวมองออกไปนอกเรือนยังทิศทางหนึ่ง
“เป็นอะไรไป? ผู้อาวุโส?” จินหลิ่วเซียงสีหน้าเปลี่ยนไป
สวีเซียวนัยน์ตาแฝงแววเคร่งขรึมกล่าว “มีคนไม่กี่คนเข้าใกล้เรือนเล็ก ข้าว่าไม่น่าใช่คนดี”