“อะไรนะ?! เจ้าคือหลิวอ้ายฮวา?!”
วิญญาณเทพอันงดงามของเฟิ่งชิงเสวียน ณ เก้าชั้นฟ้าตกตะลึง มองเสวี่ยเหยาทั้งที่ไม่อยากเชื่อสายตา
นางย่อมรู้จักหลิวอ้ายฮวา ยามนั้นในแดนเซียนหลิงชาง สำนักเซียนหยินหยาง ต่างก็เข้าสำนักรุ่นเดียวกัน แม้มิได้ใกล้ชิดกันเป็นพิเศษ แต่อย่างน้อยก็ถือว่ารู้จักกัน
ทั้งยังรู้ว่าภายหลังหลิวอ้ายฮวาอาศัยสวีเซียวเข้ามาอยู่ด้วย จึงติดตามมาที่สำนักเซียนหมื่นอสูร
แต่หลิวอ้ายฮวาคนนั้น กลับเป็นเสวี่ยเหยาหรือ?!
ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ นางตวาดด้วยความโกรธเคือง “ไร้ยางอาย! เสวี่ยเหยา เจ้ากล้าดีอย่างไรจึงเหยียดกรงเล็บปีศาจมายังสวีเซียวของข้าตั้งแต่เนิ่นนาน!”
“ข้ารู้แล้ว ก็ว่าแล้วว่าทำไมร่างจุติของเจ้าฟื้นฟูพลังเซียนจักรพรรดิได้รวดเร็วเช่นนี้ ข้าเห็นว่าเจ้าเพียงหมายเอาทรัพยากรของสวีเซียวเท่านั้น! นี่มิใช่ความรัก! นี่คือการใช้ประโยชน์!”
เสวี่ยเหยาหัวเราะ “สวีเซียวลูกศิษย์ของข้า บอกแก่ข้าแต่เนิ่นแล้วว่า ชาตินี้เขารักข้าเพียงผู้เดียว เพื่อข้าเขายอมสละทุกสิ่ง! ถึงกับเต็มใจมอบมรดกเซียนจักรพรรดิโบราณทั้งปวงให้แก่ข้า!”
“เทียนอวี่ สวีเซียวมีต่อเจ้า เพียงเล่นละครเท่านั้น!”
เฟิ่งชิงเสวียนสีหน้าคล้ำดำ “เป็นไปไม่ได้! สวีเซียวบอกชัดว่า ชาตินี้รักข้าเพียงผู้เดียว เพื่อข้าเขายอมมอบมรดกเซียนจักรพรรดิทั้งปวงให้ข้า! เสวี่ยเหยา! เจ้าผู้เป็นอาจารย์ไร้ยางอาย หมายตาสวีเซียวของข้า ถึงกับเริ่มกล่าวหาเท็จเสียแล้ว!”
“เป็นไปไม่ได้! สวีเซียวลูกศิษย์ของข้า ต้องรักข้าที่สุด!”
“เขาบอกชัดว่ารักข้าที่สุด!”
ศึกวิญญาณ สั่นสะเทือนนภากาศ