"สวีเซียว!!!"
"เจ้าเข้ามาได้อย่างไร?!!!"
เฟิ่งชิงเสวียนสะดุ้งลุกขึ้นด้วยความตกใจปนโกรธ ใบหน้าอันงดงามไร้เทียมทานและสูงศักดิ์ยังคงซีดขาว แต่กลับงดงามราวกับเปล่งประกาย
ภายใต้ชุดคลุมทอง ร่างอันงามสง่าสั่นสะท้านด้วยความโกรธ สัตว์นรก!
เจ้ากล้าดีอย่างไรมาที่นี่อีก!
รนหาที่ตาย!!!
นางกำลังจะลงมือจับตัวไอ้คนไร้ยางอาย ต่ำช้า ไร้น้ำใจคนนี้ให้ได้ ระหว่างนางกับเขาตัดขาดกันไปแล้ว ไม่เหลือความรักใด ๆ อีก!
"หืม??"
พลังวิญญาณทั่วร่างที่กำลังรวมพลังจนถึงครึ่งทางหยุดชะงักลงทันที เม็ดเลือดอันน่าตื่นตะลึงสิบเม็ดตรงหน้าที่แต่เดิมตั้งใจจะเพิกเฉย
แต่เพียงสัมผัสเบา ๆ ดวงตางามคู่นั้นก็เบิกกว้าง
นี่มันอะไรกัน???
เสียงร้องของฟีนิกซ์อันเก่าแก่ที่ก้องกังวานข้ามกาลเวลาดังขึ้นในหู แรงกดดันจากสายเลือดที่มิอาจต้านทานได้ทำให้เลือดลมทั่วร่างของนางปั่นป่วน
นางเป็นฟีนิกซ์สวรรค์สายเลือดบริสุทธิ์ผู้สูงศักดิ์ไร้ขีดจำกัดอยู่แล้ว จะยังมีสายเลือดใดสูงส่งยิ่งกว่านางได้อีกเล่า?!
ร่างงามแข็งเกร็ง นางถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ
สวีเซียวขมวดคิ้วหล่อเหลาเล็กน้อย ก้าวเท้าเข้ามาช้า ๆ "ชิงเสวียน ข้ายังมีผู้มีวาสนาต่อกันอีกสิบกว่าคนอยู่ในมือของอาจารย์เสวี่ยเหย่า หากเมื่อครู่ข้าไม่ปลอบใจเซียนจักรพรรดิเสวี่ยเหย่าไว้ ข้าเกรงว่าผู้มีวาสนาต่อกันเหล่านั้นของข้าจะไม่ปลอดภัย"
"อีกทั้งเซียนจักรพรรดิเสวี่ยเหยายังเป็นผู้นำพาข้าเข้าสู่หนทางเซียน บุญคุณของนางที่มีต่อข้าหนักยิ่งกว่าภูเขา ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม บุญคุณนี้ข้าต้องตอบแทนนางให้ได้......"
เฟิ่งชิงเสวียนยังคงตะลึงกับเม็ดเลือดสิบเม็ดที่สวีเซียวหยิบออกมา พอได้ยินคำพูดของสวีเซียวก็โกรธเกรี้ยวกล่าว "สวีเซียว! เจ้ายังจะมาหลอกข้าอีก! เลิกกัน! ข้าเลิกกับเจ้าก็แล้วกัน!"
"เจ้าไปหาอาจารย์สาวสวยของเจ้าเถอะ! ข้าไม่ฆ่าเจ้าก็บุญแล้ว!"