ครึ่งชั่วโมงใหญ่ต่อมา ณ ตำหนักเดิมของหลิวชิงเฉียน
นอกประตูบ้าน ลู่เต้าหลี ชายวัยกลางคนรูปงาม ใจเต้นตื่นเต้น เอื้อมมือลูบเคราแพะสีดำของตนอย่างประหม่า
"เฮ้อ!"
"นับหมื่นปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่จะได้พานพบหงเม่ย!"
"ไม่รู้ว่าตอนนี้หงเม่ยจะเป็นอย่างไรบ้าง"
สูดลมหายใจลึก หลู่เต้าหลีหวนคิดถึงช่วงเวลารักแรกเริ่มอันหอมหวานและเขินอายเมื่อหลายแสนปีก่อน
"หงเม่ย ครั้งนี้ข้าจะต้องชนะใจเจ้ากลับมาให้ได้!"
ดวงตาเต็มไปด้วยความทรงจำอันมีความสุข ถึงแม้ตอนนั้นจะไปไกลถึงเพียงกอดกันเท่านั้น
แต่ใบหน้าและเสียงหัวเราะของนาง ยังคงก้องสะท้อนอยู่ตรงหน้า
งดงามเหลือเกิน
นางคือแสงจันทร์สีขาวที่เขาลืมไม่ลง คือวัยเยาว์อันไร้สิ้นสุดที่ล่วงเลยไป!
กล่องไม้แดงในมือถูกเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยม ปิ่นหงส์ด้านในคือของขวัญวันเกิดที่เขาจะมอบให้หงเม่ย
จัดทรงผมยาวสลวยให้เรียบร้อย หลู่เต้าหลีผลักประตูออกไป คาดหวังไว้เต็มเปี่ยม
ในวินาทีที่เขาก้าวเข้าประตู สวีเซียวในห้องด้านหลังขมวดคิ้วเล็กน้อย จัดท่านั่งให้เรียบร้อย แล้วประคองลี่หงเหมยให้ลุกขึ้น
"เป็นอะไรไป?"
ใบหน้าอันงดงามของลี่หงเหมยแดงก่ำ กระพริบตางามเป็นประกาย
"ใส่เสื้อผ้า มีคนมา"
สวีเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้เทพญาณวิญญาณเซียนกวาดตรวจ ก็รู้ว่าเป็นหลู่เต้าหลี
ผู้อาวุโสหลู่มาทำไม?
ไม่ใช่ว่าควรจะไปจัดงานสมาคมพุ่งขึ้นสวรรค์หรอกหรือ?
มาทำอะไรกันแน่?
"อะ?!"
ลี่หงเหมยได้ยินก็ตกใจ รีบลงจากเตียงอย่างลนลาน สวมชุดดำให้เรียบร้อย ดวงตางามเต็มไปด้วยความเขินอายและหวาดกลัว
ทำไมมีคนมาถึงตอนนี้?