กลิ่นหอมของดอกไม้โชยอบอวล ร่างงามสะกดใจผู้คน
สวีเซียวหัวเราะพลางกอดอีกฝ่าย "ศิษย์พี่หลิวทำเช่นนี้เพื่อสิ่งใด ข้าสวีเซียวจะเป็นคนเช่นนั้นได้อย่างไร? เพียงแต่กับศิษย์พี่เรามีวาสนาต่อกันโดยบังเอิญเท่านั้น ศิษย์พี่วางใจได้ ใช้เสร็จแล้วก็มาหาข้าเพื่อรับ ข้าสวีเซียวดูแลให้ครบทุกอย่าง"
จีเสวี่ยที่สวมหน้าตาธรรมดาสามัญ เรือนร่างงดงามสะเทือนเลื่อนเล็กน้อย
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง แววอาฆาตวูบไหวอยู่ภายใน
หึ! ศิษย์คนนี้ช่างเป็นพวกมักมากในกามเสียจริง!
ศิษย์วิปลาส!
มือเปื้อนก็ยื่นมาแล้ว ยังจะว่าไม่ใช่คนเช่นนั้นอีก!
หน้าเนื้อใจเสือ!
จีเสวี่ยในใจโกรธจนหัวเราะเย็นชาเป็นระลอก แต่ก็อดกลั้นไว้ แล้วเยาะเย้ยว่า "เช่นนั้นก็ขอบคุณเจ้าหน้าที่สวีมากแล้ว เจ้าหน้าที่ช่างดีต่อผู้ที่รักดอกไม้ยิ่งนัก"
"เรื่องเล็กน้อย ใครจะไปรู้ว่าเรามีวาสนาต่อกัน" สวีเซียวยิ้มเรียบๆ
ตอนนี้ในใจเขามีแผนแล้ว นางจีเสวี่ยผู้เป็นอาจารย์ยังไม่ควรเปิดโปงตัวตนดีกว่า
รักษาสถานะเช่นนี้ไว้ เขาจะได้ส่งของและรับของคืนกลับไปเรื่อยๆ
หากเปิดโปงออกไปโดยพลการ ไปกระแทกจุดเจ็บปวดของอีกฝ่าย บางทีอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นได้
ส่งของอย่างมั่นคงก็พอแล้ว
แต่ท่านอาจารย์... อาศัยการเปลี่ยนตัวตนไป ฉกฉวยทรัพยากรไปอย่างไม่เกรงใจ เขาย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ตอนนี้
นี่เป็นเรื่องอื้อฉาวใหญ่โตอีกเรื่องหนึ่ง
ในอนาคตจะได้จับเป็นชนักติดหลังอย่างเด็ดขาด!
ทั้งสองต่างจากกันอย่างดูผิวเผินมีความสุข จีเสวี่ยมองเงาสวีเซียวที่บินจากไป คิ้วขมวดเล็กน้อย หัวเราะเยาะหนึ่งที
ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจดูถูก ถึงกับเช็ดมือเล็กๆ ที่เพิ่งคล้องแขนสวีเซียวเมื่อครู่
"ศิษย์ไร้ยางอาย!"
"รอให้อาจารย์กลับมาอย่างสมบูรณ์ก่อน แล้วค่อยดูว่าอาจารย์จะจัดการนิสัยมักมากในกามของเจ้าเช่นไร!"
"หึ! ถึงกับกล้ายื่นมือปีศาจมายังข้าเซียนจักรพรรดิ? ต้องตอนเสียให้เข็ด!"